დედების სალონისიცილის ოთახი
„მარტომ გაგზარდეთ, წვალებით და ჩემი ცხოვრება თქვენ შეგალიეთ, მაგრამ უმადურები ხართ“ - დედის ჩხუბი
„მარტომ გაგზარდეთ, წვალებით და ჩემი ცხოვრება თქვენ შეგალიეთ, მაგრამ უმადურები ხართ“ - დედის ჩხუბი
1 / 2
Next
წლების წინ შვილმა გამაბრაზა და გავბრაზდი (ხომ ლოგიკურია) დავიწყე წიოკი...
ჩემს არც ერთ შვილს ხმისთვის არ აუწევია ჩემთან კამათისას და ამ შემთხვევაშიც, თავს იმართლებდა, მაგრამ მაინც თავის აზრზე რჩებოდა და არ მეპუებოდა...
ისე ვიყავი გაბრაზებული, რომ ცეცხლს ვაფრქვევდი.
„მარტომ გაგზარდეთ, წვალებით და ჩემი ცხოვრება თქვენ შეგალიეთ, მაგრამ უმადურები ხართ“ - ამის მსგავსი სავალდებულო ტექსტები მოვილიე (გეცნოთ ალბათ ბევრს) და მაინც ვერ დავწყნარდი, მეცოტავა...
- ახლა მე წავალ სახლიდან, გავთხოვდები, ჩემს
ცხოვრებას მივხედავ, დაგყრით უპატრონოდ და ჩემს ფასს მერე გაიგებთ, - ახალი აზრი მომივიდა და დავემუქრე, რომ ძალიან ენანა.

წარმოიდგინეთ ახლა, მე რომ ბედნიერად გავთხოვდებოდი, ფუფუნებაში ვიცხოვრებდი და ჩემი შვილები 1 კვირის ნაყიდ პურის ქერქს დაღრღნიდნენ და მიხვდებოდნენ, რა დაკარგეს.

მოკლედ, გამოვიძახე ტაქსი (მანქანა რატომ არ მიმყავდა მზითევში, არ მახსოვს) და დავიწყე მზადება...
- პირველივე შემხვედრს გავყვები, - დავაზუსტე ალბათ იმის მერე, როცა საქმროების რეალურ „არსენალს“ თვალი გადავავლე და არც ერთი არ დამესახა მომავალ ქმრად.

ქუჩაში რომ გახვალ და პირველივე შემხვედრს გააჩერებ, - ცოლად უნდა გამოგყვეო, - ხომ წარმოგიდგენიათ.
სანამ მე დავდივარ უაზროდ ოთახში, ტაქსის მოლოდინში, ეს ჩემი შვილი დამყვება და -
დე, არ წახვიდე, დე, მაპატიე, დე გთხოვ... მკოცნის, მეფერება...
- უნდა წავიდე, ვთხოვდები! - ძალიან დამაჯერებლად ვეუბნები, კი არ ვეუბნები, ვკივი.
მოვიდა ტაქსი და გადამიდგა შვილი წინ, - არ გაგიშვებო... ხელებზე მკოცნის, მაწყნარებს.
- ნუ, დროებით დავრჩები, კიდევ მაქვს შენთვის სათქმელი-მეთქი.
ჩავიდა, ტაქსს გამოძახების ფული გადაუხადა და გაუშვა.
მობრუნდა და გავაგრძელე ჩხუბი... ისევ ავპილპილდი ნელნელა, თან ვტირი რა თქმა უნდა, თვალები დასიებული, ტუჩები დასიებული, თმა - ყალყზე. ასე მივდიოდი გასათხოვრად.
და ისევ გადამეკეტა...
გადაფურცლეთ მომდევნო გვერდზე
1 / 2
Next
ბეჭდვა
```