"ან მარადიული ჩმორი ხარ, ან ჩამშვები დედიკოს ბიჭი ან დამჩმორებელი მოძალადე" - რა არჩევანი აქვთ მოზარდებს
"ან მარადიული ჩმორი ხარ, ან ჩამშვები დედიკოს ბიჭი ან დამჩმორებელი მოძალადე" - რა არჩევანი აქვთ მოზარდებს
1 / 2
Next
რაც დრო გადის, უფრო მეფიქრება იმ ამბავზე. თავიდან განზრახ გულქვად მივუდექი. ახლა დამნაშავეებიც თითქმის გარკვეულია და ამბის წამომწყები ბავშვიც იდენტიფიცირებული. მთავარი სიძულვილის ობიექტებიც ჩასაქოლად გამზადებული. უმკაცრესი სასჯელი რომ ეკუთვნით ცხადია, დამფარავებსაც მათ შორის. ოღონდ ყველა ამბავს თავისი მრავალი მხარე აქვს და მგონი ამ თემაზე დიდხანს და ყველა რაკურსით უნდა ვიმსჯელოთ, ტვინი ვიჭყლიტოთ და საკუთარი როლები წარსულშიც და მომავალშიც გავაცნობიეროთ.
სიუჟეტს დავუბრუნდეთ. რა მოხდა, პროკურატურის ვერსიაზე დაყრდნობით.
ბავშვი #1 რომელსაც ესროლეს პნევმატური ტყვია,
დასახმარებლად ურეკავს უფროს დეიდაშვილს, რომელიც მოდის ძმაკაცებთან ერთად და მერე ხდება ის, რაც უკვე ვიცით.
ჩხუბის დროს ვინ ვის აკუწავს, როცა აფექტი, სიკვდილის შიში და დაგროვილი ჰორმონები ერთმანეთშია გადაზელილი, უკვე რთულად პროგნოზირებადი და შესაჩერებელი პროცესია. ამიტომ გამოსავალი არის ის, რომ ბავშვ #1-ს არ დაერეკა დეიდაშვილისთვის ან ისინი არ მოსულიყვნენ საომარი შემართებით და საქმე აქამდე საერთოდ არ მისულიყო. მაგალითად ასე:

სცენარი პირველი.
ბავშვი #1 რეკავს დეიდაშვილთან, მაგრამ ის ბავშვები არ მოდიან შეიარაღებული. მაგრამ ამ დროს და ამ რეალობაში, რა გარანტია ჰქონდათ, რომ დამხვედრს არ ექნებოდა იარაღი? თქვენ გარისკავდით, ზრდასრული ადამიანები ხელცარიელი მისვლას? ვერა. თუ საერთოდ არ მიხვიდოდით? მერე დეიდაშვილი? ძმობა, მეგობრობა, გასაჭირში
დახმარება? ის ყველაფერი რასაც წიგნებში ასწავლიან?

სცენარი მეორე.
ბავშვი #1 საერთოდ არ ურეკავს არავის და იტანს დამცირებას დღეს და ამიერიდან მოუწევს აიტანოს ხვალაც. მერე ფულსაც შეაწერენ. მერე გაიზრდება და ბევრჯერ წამოაძახებენ რომ სკოლაში ჩმორი იყო, და თუ ოდესმე ძალაუფლებას ჩაიგდებს, ალბათ თვითონ გახდება სასტიკი და დაუნდობელი და ისევ აუცილებლად ზიზღით გაუხსენებენ, როგორ აჩმორებდნენ სკოლაში.

სცენარი მესამე:
ბავშვი #1 არ ურეკავს დეიდაშვილს, ურეკავს მშობელს და მშობელი იწყებს პრობლემის მოგვარებას არსებული გზებით.
აქ უკვე ქვესცენარებია, მაგალითად ბავშვების მშობლები საქმეს არჩევენ ერთმანეთში და ამიერიდან ბავშვი #1 ხდება დედიკოს ბიჭი.
ან მშობლები აგვარებენ რაღაც არსებული პროცედურების დაცვით სკოლის საბჭოების და დირექტორის მეშვეობით და ბავშვი #1 ხდება ჩამშვები დედიკოს ბიჭი.
ორივე ქვესცენარის მიხედვით გრძელდება მისი დამცირება პირში თუ ზურგსუკან და ამიერიდან ის აღარასოდეს ამოიღებს ხმას დამცირებაზე, ან თუ ისევ ამოიღებს, ივლის ამ ჩაკეტილ წრეზე და ბოლოს მივიღებთ ალბათ მეორე სცენარით გათვალისწინებულ შედეგს - სასტიკ და დაუნდობელ მოძალადეს ან მარადიულ ჩმორს.
იმ რეალობაში, რომელშიც ბავშვებს უწევთ გაზრდა, დიდი არჩევანი არ არის. ან ჩმორი ხარ, ან დამჩმორებელი. ან ამ როლებიდან თავის დასაძვრენად გამუდმებით იბრძვი.
მათი ბავშვური რეალობა გაცილებით რთულია, ვიდრე ჩვენი. მათ რეალობაში ფიზიკური ტკივილის ფასად გვარდება ის, რასაც ჩვენ სიტყვიერად ვაგვარებთ. მათ "ცხოვრება ენგრევათ" იმის გამო, რასაც ჩვენ უკვე იოლად ვყლაპავთ.
გადაფურცლეთ მომდევნო გვერდზე
1 / 2
Next
15233
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (15)
მკითხველი
0
კარგი წერილია... კარგად დაწერილი, კარგად მოფიქრალი ადამიანის მიერ. საშველი? -ეგ არც ავტორმა იცის და არც მე. ვატყობ - არც თქვენ, თორემ აქამდე გვეშველებოდა რამე. მგელი იყო თუ ცხვარი, შემჭმელი თუ შეჭმული, ჯალათი თუ მსხვერპლი... ეს მარადიული პრობლემაა, მოგეხსენებათ. ოჯახიდან იღებს სათავეს, ალბათ. ვისაც ბავშვობიდან ჩააგონებენ , მგელი უნდა იყო და მგელზე უფრო მგელიო, იმისგან სხვანაირი ადამიანი გაიზრდება, სავარაუდოდ, ვიდრე იმისაგან, ვისაც მშობელი ცრემლმორეული უკითხავდა "შვლის ნუკრის ნაამბობს".
22:34 / 30-01-2018
მმ
0
დიახ სკოლა ციხეა , ციხე რომელიც ყველამ გამოვიარეთ 147 საჯარო სკოლის დიღმის მასივის სკოლაში
18:46 / 30-01-2018
კატეგორიით მსგავსი სიახლეები
გამოკითხვა
ახერხებთ თუ არა დასასვენებლად ბავშვების წაყვანას, ხართ თუ არა კმაყოფილი და რა თანხა გიჯდებათ ეს დაახლოებით?