"მადლობა, თანამედროვე მამებო, რომ ნამდვილი მამები ხართ!"
"მადლობა, თანამედროვე მამებო, რომ ნამდვილი მამები ხართ!"
ეს პატარა წერილი ჩვენს მკითხველს ეკუთვნის. სურს, ბევრს გაუზიაროს სათქმელი. წერილს უცვლელად გთავაზობთ:

"დღეს მამების დროა

ჩემი შვილი ხანდახან მეც მამას მეძახის... ძალიან მიხარია... მოუთმენლად ელოდება, როდის დაბრუნდება მამა სამსახურიდან, რომ ეთამაშოს ისევ და ისევ, მერე ერთად მიირთვან ვახშამი და მამიკოს მოყოლილ ზღაპრებში წყნარად ჩაიძინოს...
ჩვენს ბავშვობაში ასე არ იყო... ჩვენ მამები თითქოს მხოლოდ იმიტომ გვყავდა, რომ ჩვენს დაბადებაში გარკვეული წვლილი შეიტანეს, ხოლო ჩვენს არსებობას მათი დაფინანსება ეხმარებოდა... ჩვენს შორის ურთიერთობა, ფაქტობრივად, არ იყო... არ იცოდნენ,
რა გვწყინდა და რა გვიხაროდა, რა გვინდოდა და რა - არა... ერთ სახლში ვცხოვრობდით და ერთმანეთით არ ვინტერესდებოდით... გვიყვარდა კი ერთმანეთი? - ალბათ მხოლოდ იმიტომ, რომ თავს ვალდებულად ვთვლიდით ერთმანეთი გვყვარებოდა, თორემ როგორ უნდა გიყვარდეს ადამიანი, რომელსაც არც კი იცნობ და რომელთანაც არანაირი თბილი მოგონება არ გაკავშირებს?! გაოცებული ვარ რამდენიმე დღის წინ გაგონილი ამბითაც, რომ დღესაც არსებობს ჩვენს ქვეყანაში გარკვეული ადგილები (დასახელებისგან თავს შევიკავებ), სადაც საკუთარი შვილის აყვანა მამის სისუსტედ მიიჩნევა და შვილისთვის კი მტკიცე ხასიათის დამახინჯებად. როგორ შეუძლია ადამიანს, უყუროს საკუთარ სისხლს და ხორცს და მისი გაცნობის, მოფერების სურვილი არ ჰქონდეს?! - ეს ადამიანობაა?
მადლობა, თანამედროვე მამებო,
რომ ნამდვილი მამები ხართ! მარტო მამები კი არა-მეუღლეები და ნამდვილი მეორე ნახევრები! მადლობა, რომ თქვენი მამების საქციელი უარყოფით მაგალითად აღიქვით და საკუთარი სურვილით დაგვიდექით მხარში დედებს! ის კი არა, დღეს ისეთი გარემოა, საკუთარი მამაც მხარში ამომიდგა და დამეხმარა ბავშვების მოვლაში, როცა დამჭირდა. ჩემს შვილებს ისე მოუარა, როგორც ჩემთვის არასდროს მოუვლია და მე ეს ძალიან მახარებს.
მადლობა ოცდამეერთე საუკუნის მამებო! თქვენ ნამდვილი ადამიანები ხართ! დედების ნამდვილი "მე-უღლე-ები" და არ გამიკვირდება, ერთი პატარას თქმისა არ იყოს, კიდევ ბევრ ბავშვს გაუჩნდეს სურვილი, როცა გაიზრდება, ისიც მამა გამოვიდეს...
ნესტანი

8068
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (3)
lalo
0
დარწმუნებული ვარ, მამა ჩემი მეგობარი რომ ყოფილიყო და არა ,,ბუა,, უფრო თავდაჯერებული, უკომპლექსო და ძლიერი ქალი ვიქნებოდი... გული მტკივა, ახლა რომ ვიხსენებ... საკმაოდ დიდი ვარ და დღემდე ვერ ვივიწყებ დამამცირებელ შენიშვნებს, დასჯა-გაბუტვის სხვადასხვა ხერხებს... განა არ ვუყვარდი? მაგრამ ახლა ვხვდები, მაშინ რა მინდოდა მისგან, თუმცა ვერც იმას ვბედავდი და ვერც ვფიქრობდი, მელაპარაკა, რა მსურდა, ალბათ, მაინც ვერ გამიგებდა...ეჰ((
10:01 / 29-05-2017
sopo-s
0
მამაჩემიც მაგ ტაობის მამა იყო .მაგრამ ჩემს ძმას მაინც უწევდა მეგობრულ მამობას ეს ბიძაჩემის დამსახურებაც იყო. მე კი "უმამოდ " გავიზარდე . ისევე როგორც შენ ამას მე უმამოდ გაზრდას ვარქმევ . მე სულ იმას ვცდილობ ბავშვები მამას გავაყოლო საყიდლებზე ,დაბადების დღეებზე, სკოლაში . სახლშიც ტუ დკავებული ვარ მას ვედზახი დასახმარებლად ბავშვისტვის .ტუნდაც ბავშვის დასაბანად. მინდა მამასტან უპრო ახლო იკვნენ ვიდრე ჩემტან . მამაჩემს ვერ დასცალდა შვილიშვილების ნახვა სამწუხაროდ და მე კი მამა ძალიან მენატრება
09:09 / 21-12-2016
მსგავსი სიახლეები

გამოკითხვა
რომელია თქვენი ბავშვის საყვარელი მულტფილმი?