"რაც თავი მახსოვს, დედაჩემი სულ მცემდა და მაწამებდა ფსიქოლოგიურად... მე კი მაინც სიგიჟემდე მიყვარდა..." - გულახდილი ნაამბობი
"რაც თავი მახსოვს, დედაჩემი სულ მცემდა და მაწამებდა ფსიქოლოგიურად... მე კი მაინც სიგიჟემდე მიყვარდა..." - გულახდილი ნაამბობი
ეს კიდევ ერთი გულახდილი ნაამბობია, რომელიც კომენტარის სახით დატოვა ჩვენმა მკითხველმა სტატიაზე "სამი შვილი მყავს და რატომღაც უფროსს ვცემდი... ღმერთო, როგორ მრცხვენია..." - დედის გულახდილი ნაამბობი - დედის გულახდილი ნაამბობი. სამწუხაროა, რომ ფიზიკური დასჯა და შვილების ერთმანეთისგან გარჩევა მეტისმეტად აქტუალური თემაა კვლავაც:

"რაც თავი მახსოვს, დედაჩემი სულ მცემდა და მაწამებდა ფსიქოლოგიურად. ორი დიდან უფროსი ვიყავი და ვტყუოდი თუ მართალი ვიყავი, ყოველთვის მე მცემდა. არც ბავშვობა მქონია და არც ახალგაზრდობა ნორმალური მის ხელში. ჩემს დას კი ანებივრებდნენ ყველანაირად.

ვაღიარებ, რთული ბავშვი ვიყავი. ყველაფერი გულთან ახლოს მიმქონდა და
უხასიათო ვიყავი. უსამართლობას ვერ ვიტანდი და ვეპასუხებოდი, ხმასაც ვუწევდი... მაგრამ... დედა მაინც სიგიჟემდე მიყვარდა და ბოლოს ჩალოგინებულსაც მარტო მე ვუვლიდი. ჩემი ნებიერა და კი დღემდე ცუდად მოიხსენიებს დედას. ნეტავ ცოცხალი ყოფილიყო და... მთელი ცხოვრება მოვუვლიდი ისევ.

ბოლოს კი შეიცვალა და მეფერებოდა... დღემდე მიკვირს, რომ არ შემძულდა, რადგან ძალიან დიდი დაღი დაასვა მისმა საქციელებმა ჩემს ცხოვრებას... ოჯახიც კი დამინგრია... დღედე ვერ ვხვდები რატომ მექცეოდა ასე, როცა იცოდა, მე ისე მიყვარდა, მის სუნთქვას ვდარაჯობდი მთელი ცხოვრება..."

3748
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (6)
მაკას
0
მესმის თქვენი... მამაჩემის შემთხვევაში ცოტა სხვანაირად იყო საქმე, დალევა უყვარდა და სახლში გვიან ბრუნდებოდა, მძულდა ის საღამო რომ შებინდდებოდა და სახლში არ იყო ჯერ, ვნერვიულობდი და ვდარდობდი ცალკე იმას რომ როგორ მოვიდოდა სახლამდე და ცალკე იმას როგორ ხასიათზე იქნებოდა, დედაც დამნაშავე იყო ამ გადმოსახედიდან მივხვდი, მთვრალ ადამიანს რომ ურჩევ და უხსნი რომ ამდენი არ უნდა დალიოს კონფლიქტის გამწვავების მეტს რას მოიტანს, თუ ვერ უძლებდა კიდევ გაშორებოდა და წასულიყო მშობლებთან, მაგრამ საზოგადოების შიშით მსგავს ნაბიჯებს ბევრი ვერ დგამდა მაშინ მაინც, ამიტომ დაგვიმახინჯდა ბავშვობა მე და ჩემს ძმას.... არადა ორივე პედაგოგი და ბავშვებთან მომუშავეა დღემდე. ყველაზე მეტად ის მიკვირს ჩემმა ძმამ თქვენსავით გაკვეთილად რომ ვერ მიიღო მამას ქცევები და იშვიათად მაგრამ თუ დალევს არც მას აქვს გადასარევი სიმთვრალე და ანალოგიურად ანერვიულებს მეუღლეს და შვილებს... წარმატებები მაკა...
10:15 / 14-05-2020
მაკა
0
საკმაოდ დიდი ,,გოგო,, ვარ, მაგრამ დღემდე ვერ ვივიწყებ და გული მტკივა მამაჩემის საქციელებზე... აცხონოს ღმერთმა... ხელიც მომხვედრია, ქამარიც, ერთხელ ჯოხიც(( გულიც ბევრჯერ უტკენია...არადა, რთული ბავშვი არ ვიყავი, შიშის გამო ვიტყუებოდი, მაგალითად, ცუდ ნიშანს რომ მივიღებდი... არასოდეს მაქებდა, პირიქით, თითქოს დამცინოდა, სხვების თანდასწრებით ისეთ რამეს მეტყოდა, რომ გასცინებოდათ და მე კი დავმალულიყავი, მაგალითად, ჩემი წონის გამო.... არადა, გარეთ ყველასთვის საყვარელი კაცი იყო, დედა გიჟდებოდა... როგორ არ ვუყვარდი, ნანატრი შვილი ვიყავი, მაგრამ დღე არ გავა, რომ არ ვიფიქრო, რატომ მექცეოდა ასე? ნეტა როგორი ვიქნებოდი, მამა ჩემი მეგობარი რომ ყოფილიყო? ბევრი კომპლექსი მაქვს... რამდენიმე ხნის წინ ,,აღმოვაჩინე,, დადებითი მამაჩემის საქციელიდან, ეს არის ის, თუ როგორი არ უნდა იყოს მშობელი და ვამაყობ იმით, რომ ჩემს შვილებთან სოცარი ურთიერთობა მაქვს, ჩემი ბავშვობა ჩემი სახელმძღვანელოა ... მაპატიეთ, ემოციებისთვის((
08:55 / 14-05-2020
მსგავსი სიახლეები

გამოკითხვა
რომელია თქვენი ბავშვის საყვარელი მულტფილმი?
ყველაზე კითხვადი