ყველაზე კითხვადი
რატომ იგინებიან და ილანძღებიან პედაგოგები და რატომ არ აპროტესტებენ მშობლები?
რატომ იგინებიან და ილანძღებიან პედაგოგები და რატომ არ აპროტესტებენ მშობლები?
1 / 3
Next
ბოლო პერიოდში ბევრი იწერება და ითქმება ბავშვთა უფლებებზე, სკოლებში აქტიურად მიდის მონიტორინგი, რომ მასწავლებლებმა ბავშვები არ დაჩაგრონ, ასე თუ ისე, მოგვარდა ეს საკითხი და როგორც ჩვენს ბავშვობაში იყო,  ისე არ არის: მასწავლებლები თავისუფლად რომ უწევდნენ ბავშვებს ყურს, სილასაც აწნავდნენ და სხვა ფაქტებიც ბლომად იყო. ამის გამო არავინ არ ისჯებოდა და თითქოს, ასეც უნდა ყოფილიყო. ახლა ბავშვებიც მეტად გათვითცნობიერებულნი არიან საკუთარ უფლებებში, მშობლებიც უფრო გაფაციცებული ადევნებენ თვალს ამ საკითხს და სკოლებიდან სულ უფრო იშვიათად ისმის მსგავსი ფაქტების შესახებ... მაგრამ...
თითქოს წლების
ცვლა არც კი შეხებიათ სხვადასხვა წრისა და სტუდიის მასწავლებლებს. უმთავრესად საუბარია ცეკვის და სპორტის მასწავლებლებზე. ბოლო პერიოდში, საკმაოდ დაგროვდა რედაქციაში მშობლების მიერ მოთხრობილი ფაქტები და დავრწმუნდით, რომ მასობრივია ეს ტენდენცია და დროა, ამ საკითხს უფრო მეტი ყურადღება მიექცეს.

სიმკაცრე და დისციპლინა რომ არის ნებისმიერ საქმეში საუკეთესო შედეგის მომტანი, ეგ ყველამ ვიცით, მაგრამ მასწავლებლებს რატომღაც სიმკაცრე და დისციპლინა ჰგონიათ ასევე ბავშვების ცემა, შეურაცხყოფა, ლანძღვა-გინება, რაც სინამდვილეში ელემენტარულად მათი და მათი მშობლებების უფლებების დარღვევა და საკუთარი უფლებების მეტისმეტად ბოროტად გამოყენებაა. სამწუხაროა, რომ ხშირად მშობლებსაც მიაჩნიათ ეს ყველაფერი ჩვეულებრივ მოვლენად, არც აპროტესტებენ და ბავშვებიც ადრეული ასაკიდან
ეჩვევიან უსიტყვო მორჩილებას, ძალადობას და ხმის ამოუღებლობას შეურაცხყოფასა და დედის გინებაზე...
reclama
გთავაზობთ რამდენიმე მშობლის ნაამბობს და ველოდებით თქვენს კომენტარებს, რომლებშიც ღიად ისაუბრებთ მსგავს შემთხვევებზე, თქვენს დამოკიდებულებაზე ამ საკითხთან და შემდეგ ამ თემას უფრო საჯაროს გავხდით, რათა ეფექტურად მოხდეს მსგავსი პრეცედენტების ჩანასახშივე მოსპობა და 21-ე საუკუნეში დრომოჭმული და სრულიად მიუღებელი მეთოდებით "სწავლება". იმედი გვაქვს, მასწავლებლებიც იტყვიან თავიანთ სათქმელს.


"გინებას ვინ ჩივის, ჩვენი მასწავლებელი ისე ურტყამდა ბავშვებს, ყველაფერი შეაძულა... სულ რამდენიმე თვე ვიარეთ ქართულ ცეკვებზე. მასწავლებელს რატომღაც მიაჩნდა, რაც უფრო ხმამაღლა უყვირებდა ბავშვს, რაც უფრო მეტ შეურაცხმყოფელ სიტყვას ეტყოდა და რაც უფრო მაგრად მიარტყამდა ფეხებში ჯოხს, მით უფრო უკეთესი ექნებოდა შედეგები. რამდენიმე ბავშვი ისე იყო მიჩვეული ამ ყველაფერს, რეაქცია არ ჰქონდათ. ჩემი კიდევ საშინლად დაისტრესა. ის ორი თვე ლამის დეპრესია დაემართა. მე მეგონა, უბრალოდ ეზარებოდა ვარჯიში და ვაიძულებდი, ევლო. მერე ამოთქვა, რაც ხდებოდა და გადავირიე. ვმუშაობდი და ვერ დავყვებოდი ბავშვს. ერთ დღესაც მივედი და ჩემი თვალით ვნახე ყველაფერი და ჩემი ყურით გავიგონე. გადავირიე! თუმცა მშობლების დიდ ნაწილს არავითარი პროტესტი არ გამოუთქვამს. ზოგი ამბობდა, მეც ასე გავიზარდე და ასე მასწავლიდნენ ცეკვას, სხვანაირად არ შეიძლებაო... ამაზე სულ გავგიჟდი. სიმკაცრე მესმის, მაგრამ ეს ხომ სულ სხვა რამაა. ვიღაც რომ თქვენს შვილს "საქონელს", "ძაღლიშვილს", "გასიებულს", "შპრიცით გაკეთებულს" და მსგავს საშინელებებს ეძახის, დედას და მამას აგინებს და პლუს ამას, ურტყამს კიდეც, ნუთუ ამას რაიმე მიზანი ამართლებს? მხოლოდ ის, რომ ცეკვას ისწავლის? და ვის სჭირდება ასე ნასწავლი ცეკვა? ბავშვებს ან ფსიქიკა უნადგურდებათ, ან სამუდამოდ იქცევიან მოძალადეებად ან ჩაგრულებად... მე ასე ვფიქრობ... დავავლე ბავშვს ხელი და წამოვიყვანე... თუმცა ახლა ვნანობ, რომ მაშინვე არ ვიჩივლე და თავზე არ დავაყენე უფლებათა დამცველები. ასეთი მასწავლებლები ნამდვილად ღირსნი არიან ამის"...
ლიკა, 35 წლის


"მე თვითონ მუსიკაზე დავდიოდი ბავშვობაში და ისე მწარედ მახსოვს თითებზე დარტყმული სახაზავი თუ მასწავლებლის ხელები, დღემდე მეშინია ფორტეპიანოსთან მიკარების. არ არსებობს, ასე ძალადობით ნასწავლი რამე ბავშვს შეუყვარდეს. ის ან შიშით აკეთებს, ან ინერციით... ჩემი შვილი ჯერ სპორტზე დამყავდა, ფეხბურთზე. მწვრთნელი ნახევრად მთვრალი დადიოდა ვარჯიშებზე. სიმთვრალეში ხან ვიღაცას წამოარტყამდა, ვიღაცას - შეაგინებდა... უყურა ჩემმა ქმარმა, მერე მიუვარდა ერთხელ, დიდი სკანდალი აუტეხა და ბავშვი წამოიყვანა... მერე ხალხურ სიმღერებზე მივიყვანეთ. აქ უარესი გველოდა. რა სიტყვაც კი არასოდეს გამეგონა, ყველაფერი აქ გავიგონე. ბავშვს ყოველდღე ახალ-ახალი გინება მოჰქონდა და მეკითხებოდა, ეს რა არის და ეს რა არისო... ერთხელ გაბრაზებულმა ერთ-ერთ მოსწავლეს წყლით სავსე ბოთლი ესროლა და ფეხში ისე მოხვდა, რამდენიმე დღე დაბეჟილი დადიოდა. მერე იმის მშობლებმა, რასაკვირველია, მაგრად იჩხუბეს, თუმცა არსად არ უჩივლიათ და შერჩა ეს მასწავლებელს. მე იქიდანაც გამოვიყვანე და დამრჩა ეს ცუდი გამოცდილება და მწარე მოგონებები..."
ანა, 45 წლის
mshoblebi
"მე პირველად მსგავს შემთხვევას წავაწყდი ბაკურიანში ყოფნისას. სასტუმროში ვისვენებდი ჩემს შვილებთან ერთად და გვერდით სასტუმროში მწვრთნელს შეკრებაზე (ე.წ. სბორებზე) ჰყავდა წამოყვანილი ფეხბურთელები, მშობლების გარეშე... რაც მე იქ ვნახე, იმის მერე გადავწყვიტე, რომ ბავშვი ასეთ გუნდურ სპორტზე არ შემეყვანა. გაოგნებული ვუყურებდი, როგორ ჩაგრავდა ეს კაცი პატარებს. რომ ავარჯიშებდა, ეს ჩვეულებრივი ამბავია და არავის უკვირს, მაგრამ საშინლად აგინებდა, ხან წიხლს ამოკრავდა, ხან თავში წაკრავდა, ეს იყო ჩვეულებრივი ჩაგვრა და შეურაცხყოფა... ვფიქრობდი, ნეტავ ამათმა მშობლებმა თუ იციან, რა დღეში არიან მათი ბავშვები. თვითონ ჰგონიათ, რომ დასასვენებლად გაუშვეს და საკმაო ფულიც გადაიხადეს ალბათ ამ ყველაფერში და სინამდვილეში, კატორღაში გამოუშვეს შვილები. სამწუხაროდ, ბევრი ბავშვი, მით უმეტეს ბიჭი, ერიდება მსგავს თემებზე ოჯახში ლაპარაკს, რცხვენია, ან ჰგონია, რომ ასეც უნდა იყოს. საბოლოოდ კი მათი მენტალიტეტი მთლიანად იცვლება, რომ აღარაფერი ვთქვათ კიდევ უფრო სერიოზულ პრობლემებზე...
წლების წინ თავადაც გავხდი ასეთი გამოცდილების უშუალო მონაწილე. ბავშვი ცეკვაზე შევიყვანე. ცოტა გვიან შევიდა, სხვებს უკვე რაღაც ეტაპი ჰქონდათ გავლილი, თან არც ისეთი ნიჭიერი და ყოჩაღი აღმოჩნდა, უცებ აეთვისებინა და ზუსტად ისე გაეკეთებინა ყველაფერი, როგორც ითხოვდნენ... ვერ აგიწერთ, როგორ წნეხში მოაქციეს. გახდა ჩვეულებრივი ბულინგის მსხვერპლი. მასწავლებელი საჯაროდ დასცინოდა, ათას შეურაცხმყოფელ სიტყვას ეძახდა და მერე დანარჩენები ამ ყველაფერზე იცინოდნენ... საბედნიეროდ, მალევე მითხრა, მშობლების თვალწინ გავლანძღე ის მასწავლებელი და ბავშვი წამოვიყვანე... თუმცა მის ფსიქიკას რა დაღი დააჩნია ამ გამოცდილებამ, ამას მხოლოდ მომავალში გავიგებ..."
მარიამი, 30 წლის

reclama
"ჩვენ ცემა-ტყეპის პრობლემა არ გვაქვს, სამაგიეროდ, ამ კაცს ტერორში ვყავართ მოქცეული. გვაიძულებს კვირაში 7 დღე ვიაროთ ცეკვაზე, ხანდახან გვასვენებს ერთი დღე. გაცდენის საშუალებას არ გვაძლევს. იმის გაგონებაც არ უნდა, რომ მშობლებსაც და ბავშვებსაც ამქვეყნად სხვა საქმე და ინტერესებიც გვაქვს. კარგი ქორეოგრაფია, სახლთანაც ახლოს არის და ჯერჯერობით დავდივართ, მაგრამ ასეთი მოთხოვნები მე არსად გამიგია. ასევე საოცარ ფასებს ვიხდით "სბორებსა" და კონცერტებშიც. ფაქტია, რომ გასდის ეს ყველაფერი".
ირინა, 34 წლის

1 / 3
Next
23728
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
ბეჭდვაელფოსტა
ფოტო და ვიდეო გალერეა
კომენტარები (10)
17:50 / 27-11-2017
გვანცა
სამი შვილის დედა ვარ. უამრავ მასწავლებელთან მაქვს შეხება და მათ უმრავლესობასთან გაპათოლოგება დამჭირდა იმისთვის რომ ადეკვატურები ყოფილიყვნენ მოსწავლეებთან. გქონდეთ თქვენი რეაქცია მასწავლებლების უხეშობასტან და არადაკვატურობასთან დაკავშირებით და მალე ეს პრობლემები აღარ იარსებებს. მასწავლებელი არ არის ღმერთი ის არის ჩვეულებრივი დაამიანი და კეთილი ინებოს და პატივისცემით მოექცეს ყველა მოსწავლეს. განურჩევლად მათი სოციალური მდგომარეობისა და აღმსარებლობისა.
10:28 / 20-11-2017
Lika
ბავშვები როდესაც სხვადასხვა წრეებზე დადიან, მასწავლებელი მათ როგორც უბრალოდ აღსაზრდელს და არა როგორც მომავალ სპორტსმენს, მოცეკვავეს, ან მომღერალს უნდა ექცეოდეს. 12-13 წლამდე მხოლოდ კეთილი მოპყრობით და შეგონებით უნდა მიუდგეთ მათ. სრულიად განსხვავებული დამოკიდებულება უნდა იყოს მათ მიმართ, ვინც ამა თუ იმ სახეობის პროფესიად გადაქცევა მოისურვა(ეს ძირითადად 13-14 წლის შემდეგ ხდება). მათ ბევრად მეტი დისციპლინა და შრომა მოეთხოვებათ, თუმცა, რა თქმა უნდა, პირადი შეურაცხყოფა მაშინაც გამორიცხულია. ისე, რეპეტიციებზე მოცეკვავეებისათვის(ძირითადად ვაჟებისათვის) ფეხებში მათრახის მორტყმა და მკაცრი დისციპლინა დიდი ნინო რამიშვილის მეთოდი იყო. ის კი პროფესიონალებს უყენებდა მაღალ მოთხოვნებს და არა ბავშვებს.
20:01 / 18-11-2017
ნინა ბაბო
ჩემი ბალღის მასწავლებელს იმ უნამუსოს სულ კაპოტზე უნდა ვარტყმევინო მაი თავი
06:09 / 14-11-2017
usexalo
28 წლის ვარ და დღემდე მწარედ მახსოვს 2 შემთხევა.ერთი ბაღში მოხდა, მეორე სკოლაში. ბაღში სიარული დიდად არ მიყვარდა და იმ შემთხვევის შემდეგ საერთოდ შემძულდა.მასწავლებელმა დაუმასხურებლად ისე მომაქაჩა თმა მთელი ბღუჯა შერჩა ხელში.სკოლაში კიდევ მეხუთე კლასში ვიყავი ხატვის მასწავლებელმა (კაცი იყო) დაფასთან დამაყენა სახატავი რვეულის უქონლობის გამო და პატარა ფერადი თმის სამაგრები ასე ვთქვათ (კბილებიანი თმის სამაგრები) გამიკეთა ყურებზე და თითებზე,თან ხელს უჭერდა.მთელი კლასი დამცინოდა. რა თქმა უნდა მშობელი მივიყვანე და ბოდიშიც მოიხადა. როგორც ვიცი ეხლა უარესები ხდება სკოლებში და ბაღებში. სანამდე უნდა გაგრძელდეს ესეთი დამოკიდებულება ბავშვების მიმართ? ვინ აგებს ამაზე პასუხს???
12:30 / 02-11-2017
ana
ო ეს თელა არ მიხსენოთ, იქ რო ბავშვებს ატირებენ და ამცირებენ ისეთი არსად არ იქნება ჩემი ბავშვიც გამოვიყვანე ძალიან დაისტრესა ისე ცუდადაა ფსიქოლოგს ვეძებ ახლა
ბავშვის ფიზიკური განვითარება
წონა დაბადებისას :
გრ
სიმაღლე დაბადებისას :
სმ
თავის გარშემოწერილობა დაბადებისას :
სმ
თვე
მსგავსი სიახლეები
23.10.2017
არსებობს რეკომენდაციები, თუ როგორ უნდა დაამახსოვრებინოთ ბავშვს ლექსი ადვილად
18.10.2017
"ვის ახსოვდა, რომ ადამიანს აქვს უფლებები. ვირი არ ჰყავდათ, თორემ უკუღმა შემსვამდნენ"
17.08.2017
"არ შეიძლება, 21-ე საუკუნის ბავშვი ისევ 45 -წუთიან გაკვეთილებზე იჯდეს და მე-20 საუკუნეში დაწერილი სახელმძღვანელოებით სწავლობდეს..."
14.08.2017
გამოცდილი მშობლების, მასწავლებლების და ფსიქოლოგის რეკომენდაციები მშობლებს
04.08.2017
მშობლების უმრავლესობა წუხს, რომ დაწყებით კლასებში ბავშვებს ყველაზე მეტად მათემატიკისა და უცხო ენის შესწავლა უჭირთ




გამოკითხვა
რამდენი შვილი გყავთ?
არქივი
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
27282930 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31