"მძიმე ავადმყოფი მოსწავლეს ტელეფონითაც ვამეცადინებდი. ის უკრავდა, მე ვუსმენდი და შენიშვნებს ვაძლევდი" - თავდადებული მასწავლებელი მუსიკალური სკოლიდან
"მძიმე ავადმყოფი მოსწავლეს ტელეფონითაც ვამეცადინებდი. ის უკრავდა, მე ვუსმენდი და შენიშვნებს ვაძლევდი" - თავდადებული მასწავლებელი მუსიკალური სკოლიდან
თავად ვეკუთვნი თაობას, რომლისთვისაც მუსიკის შესწავლა გარდაუვალი აუცილებლობა იყო... ჩემს ბავშვობაში მუსიკა უნდა ესწავლა ყველა გოგონას - სურვილისა და მონაცემების მიუხედავად... ნორმა იყო მკაცრი, ზედმეტად მკაცრი და ხშირად დესპოტი მასწავლებელიც - ხმის მაღალი რეგისტრითა და სახაზავის თითებზე დარტყმის უნარით "შემკობილი"... შვიდი წლის შემდეგ შესაბამისი იყო შედეგიც - მუსიკის მიმართ სავალდებულო ინტერესი დიპლომის (რისი აღებაც ასევე გარდაუვალ აუცილებლობას წარმოადგენდა) აღებისთანავე ქრებოდა...
მიუხედავად მუსიკის შესწავლის მიმართ ჩემი მსგავსი "არამეგობრული" გამოცდილებისა, დედას "შეცდომა"
ახლა უკვე მე გავიმეორე და მუსიკაზე ჩემი ქალიშვილიც მივიყვანე... მხოლოდ, მასაც და საკუთარ თავსაც მივეცი პირობა, რომ თუ არ მოისურვებდა, სწავლას აუცილებლად შევწყვეტდით... ამ პირობას ხშირად ვახსენებ, თუმცა, უკვე მესამე წელი გადის და მისთვის "მუსიკიდან გამოგიყვან" ერთ-ერთი ყველაზე შიშის მომგვრელი მუქარაა... ეს კი ცალსახად, ყოველგვარი აწონ-დაწონისა და პასუხისმგებლობებისა თუ ვალდებულებების გადანაწილების გარეშე - მისი პედაგოგის, ლიანა პეტრიაშვილის დამსახურებაა...
ლიანა მასწავლებლის შესახებ საკუთარი გამოცდილების მიხედვით ბევრი ვიცოდი, მაგრამ უფრო მეტის გასაგებად სკოლის დირექტორს, ბატონ გელა ფარჩუკიძეს გავესაუბრე. ბატონმა გელამ "სკოლის დედობილის" შესახებ არაერთი საგულისხმო ფაქტი გაიხსენა. აღნიშნა, რომ ლიანა პეტრიაშვილი სკოლის "ბრენდია" და რომ ის არის ყველაზე თანამედროვე პედაგოგი, პირველ რიგში კი, მუსიკალური თვალსაზრისით.

- ქალბატონო ლიანა, დღეში, საშუალოდ, ათ მოსწავლეს ისტუმრებთ და სკოლას მაშინ ტოვებთ, როცა კარს კეტავენ...

- (იცინის) სანამ არ მეტყვიან, რომ სკოლა იკეტება, მანამ არ ვუშვებ ბოლო მოსწავლეს. საათს არასოდეს ვუყურებ. გაკვეთილი მანამ გრძელდება, სანამ კარს მომდევნო მოსწავლე არ შემოაღებს... თუ შემდეგი ბავშვი გაკვეთილს აცდენს, წინა მოსწავლის გაკვეთილი ერთი საათით გრძელდება და ა.შ. სხვაგვარად შედეგი ვერ იქნება.

- მიუხედავად ასეთი მძიმე დატვირთვისა, ახერხებთ და მოსწავლეებთან ხმასაც კი არ უმაღლებთ...

- ზედმეტად მკაცრ მასწავლებელთან მუშაობა ბავშვობაში მეც გამოცდილი მაქვს. ჩემი პირველი პედაგოგი ყვიროდა, ხელებზე მირტყამდა. დედას ვთხოვე და შემიცვალა. ასეთი მოპყრობით მასწავლებელმა, შესაძლოა, "დაუვიწყარ საჩუქრად" მუსიკის სიძულვილი "უძღვნას" მოსწავლეს... ეს მუდმივად მახსოვს და ემოციურ წონასწორობას ვინარჩუნებ... სამაგიეროდ, გაკვეთილის შემდეგ მიხდება დამამშვიდებლების, გულის წამლებისა და წნევის მარეგულირებლების მიღება (იცინის)...

- ათეული წლებია, მუსიკის პედაგოგი ბრძანდებით... ამ დროის მანძილზე იყო წლები, როცა ქვეყანასაც და მის მოქალაქეებსაც მეტად მძიმე პერიოდი ედგათ... ვიცი, რომ პროფესიული წყვეტა არც მაშინ გქონიათ, მაგრამ შეუძლებელი იყო მუსიკის პედაგოგის ხელფასით თავი გაგეტანათ, მით უმეტეს, რომ მეუღლეც გარდაცვლილი გყავდათ...

- დიახ, ასე იყო. "ხელფასის" რაოდენობის აღნიშვნაც კი არ ღირს, პედაგოგები ჩვენი მუშაობით "იდეას ვემსახურებოდით" და არა საკუთარ ოჯახებს... საერთოდ, ამბობენ, რომ კარგი კულინარი ვარ. ცხობა დავიწყე. დღეში ოთხი სახეობის ნამცხვრებს ვაცხობდი. სამსახურში წასვლის წინ შვილებს ინგრედიენტების სიას ვუტოვებდი, რომ საღამოსთვის, როცა სამსახურიდან დავბრუნდებოდი, ყველაფერი ნაყიდი დაეხვედრებინათ. შუაღამემდე ვაცხობდი, ვიღებდი შეკვეთებსაც... დილით წავიღებდი, ჩავაბარებდი და ამის შემდეგ გავრბოდი სამსახურში...

- ერთი "მარშრუტი" გამოგრჩათ: მანამდე პლასტმასის ბოთლებით ნავთის საყიდლად მიდიოდით... ბავშვებისთვის ნავთი და საკვები მიგქონდათ სკოლაში...

- (იცინის) დიახ, ვაგზალზე იყიდებოდა ნავთი... კლასში ორი ნავთქურა მედგა. მშიერ და გაყინულ ბავშვს დაკვრას როგორ მოსთხოვ?! ჯერ ხელებს ითბობდნენ და მერე სხდებოდნენ ინსტრუმენტთან...

- ისიც ვიცი, რომ სწავლის გადასახადს შეჭირვებულ მოსწავლეებს საკუთარი მიზერული ხელფასით უფარავდით...

- ეს აღსანიშნავიც არ არის... როცა ხედავ, ბავშვი მონდომებული, დაინტერესებულია, მშობელს კი საშუალება არ აქვს, რა უნდა ქნა?!

- მოსწავლეებს კვირაში მათთვის განკუთვნილი 2 საათის გარდა, თითქმის ყოველდღე და თანაც, განუსაზღვრელი დროით ამეცადინებთ, შაბათ-კვირას სახლშიც იბარებთ...

- დიახ, ასე იყო ადრეც და ასეა ახლაც. ახლა შვილები თავიანთ ოჯახებთან ერთად ცალკე ცხოვრობენ. როცა პატარები იყვნენ, წუწუნებდნენ, რადგან იყო შემთხვევები, როცა მთელი დღე ერთ მოსწავლეს ვამეცადინებდი. მაგალითად, თუ დიდი პროგრამა გვქონდა დასამუშავებელი. შუალედებში ვასადილებდი, ვასვენებდი, ტელევიზორთანაც დავსვამდი. მთელ დღეს ჩემთან ატარებდნენ. ერთ-ერთი ასეთი მარიკა სიხარულიძე იყო. ახლა თავადაც მუსიკის პედაგოგია. მახსენდება ეკა კასიმი, რომელიც შვიდწლედის დასრულების შემდეგ ლოს-ანჯელესში გაემგზავრა. მისი მომზადების დონე იმდენად მაღალი იყო, პირდაპირ კონსერვატორიაში მიიღეს. ახლაც იქ ცხოვრობს და მუსიკას ასწავლის.

- ოჯახის წევრები მუსიკასა და თქვენს მოწაფეებზე ხომ არ "ეჭვიანობენ"?

- ჩემს დამოკიდებულებას მიჩვეული არიან... თუმცა, ხუმრობით მსაყვედურობენ, შენი მოწაფეების მეტი არაფერი გაინტერესებსო (იცინის). რამდენიმე წლის წინ მანქანა დამეჯახა, საკმაოდ მძიმედ ვიყავი. ჩემი სინანული მხოლოდ მოსწავლეებს შეეხებოდა, რა ეშველებათ-მეთქი, ვდარდობდი. თანამშრომლებმა შვიდი დღის შემდეგ სამსახურში რომ დამინახეს, მეხუმრებოდნენ, სახლიდან ხომ არ გამოგაგდესო?! მახსოვს, იმ ერთი კვირის მანძილზე ერთ მოსწავლეს ტელეფონით ვამეცადინებდი. ის უკრავდა, მე ვუსმენდი. როცა შენიშვნა მქონდა, ვაჩერებდი, ვუხსნიდი და კვლავ დაკვრას განაგრძობდა. სახლში ვერც ამ ზამთარს გავჩერდი, როცა დავეცი და ხელი მოვიტეხე. ექიმის აკრძალვის მიუხედავად. სკოლაში დავდიოდი და გაკვეთილებს თაბაშირიანი ხელით ვატარებდი...

- ყოფილა შემთხვევა, როცა მოსწავლეს მუსიკის მიმართ არანაირი ინტერესი არ ჰქონია, გარკვეული დროის შემდეგ კი საუკეთესო მოწაფედ ქცეულა?..

- მხოლოდ საგნის ცოდნა არაა საკმარისი. პედაგოგმა, პირველ რიგში, ბავშვის ფსიქიკა უნდა შეიცნოს, შეისწავლოს, შემდეგ კი მას შესაბამისი გასაღები მოარგოს... ამას თუ შეძლებს, ბავშვი ძალიან ადვილად "გაჰყვება".

- მუსიკალური განათლება თავადაც იმ სკოლაში მიიღეთ, სადაც უკვე ამდენი წელია ასწავლით...

- დიახ, კომისიის წევრებმა პირდაპირ მეორე კლასში ჩამრიცხეს. მახსოვს, სახლში დაბრუნებულ ექვსი წლის გოგონას ბებომ მითხრა, - მიდი, ლიანა, ამ ამბის აღსანიშნავად ერთი კარგი სადილი მოამზადეო (იცინის). სახლში საქმიანობა მიყვარდა, კერძებს ელექტროქურაზე ვამზადებდი, ერთხელ ამის გამო დენმაც დამარტყა. მაშინ ასე იყო, ტექნიკუმში თუ ჩააბარებდი, სკოლის საბუთებიც უნდა მიგეტანა და სკოლას და ტექნიკუმს ერთად, ერთ შენობაში დაასრულებდი. ძალიან კარგად ვსწავლობდი და სკოლის დირექტორი საბუთებს ტექნიკუმში გადასატანად არ მაძლევდა. საბოლოოდ, გაბრაზებულმა საბუთები სასწავლებელში ფოსტით გადაგზავნა. ჩემი მუსიკის მასწავლებელი თავად სკოლის დირექტორი, ლია ავალიშვილი გახლდათ. არ ვაპირებდი კონსერვატორიაში სწავლის გაგრძელებას. გამოცდის წინ შემოწმებას გავდიოდით. ჩემი მოსმენის შემდეგ დედა დაიბარეს და უთხრეს, დიდი ცოდვა იქნება, თუ ლიანა სწავლას მუსიკალური მიმართულებით არ განაგრძობსო. ასე რომ, მარტის არდადეგებზე ექვსი ახალი ნაწარმოები ავიღე და მაისის 15-ში 54 მოსწავლეს შორის ყველაზე მაღალი ქულები მოვიპოვე. 
წაიკითხეთ სრულად
720
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
მსგავსი სიახლეები
ყველაზე კითხვადი
გამოკითხვა
მოახერხეთ თუ არა დასასვენებლად ბავშვების წაყვანა, ხართ თუ არა კმაყოფილი და რა თანხა დაგიჯდათ ეს დაახლოებით?
```