"ვიცი, რა რთულია ახლა მოსწავლის მშობლობა... ზოგჯერ ჭკუიდან ვიშლებით, რადგან არ გვაქვს დრო, დროულად ჩავრთოთ ბავშვი ონლაინ გაკვეთილზე... ავტვირთოთ დავალება..."
"ვიცი, რა რთულია ახლა მოსწავლის მშობლობა... ზოგჯერ ჭკუიდან ვიშლებით, რადგან არ გვაქვს დრო, დროულად ჩავრთოთ ბავშვი ონლაინ გაკვეთილზე... ავტვირთოთ დავალება..."
ეს ბევრისთვის ცნობილი და საყვარელი პედაგოგის, ვენენო მენაბდის საჯარო პოსტი-მიმართვაა, რომელიც გამოხატავს მისი, როგორც მასწავლებლის და ასევე როგორც მშობლის ემოციებს, დღეს არსებული სიტუაციიდან გამომდინარე:

"მე ვიცი, რა რთულია ახლა მოსწავლის მშობლობა.
ზოგჯერ ჭკუიდან ვიშლებით, რადგან არ გვაქვს დრო, დროულად ჩავრთოთ ბავშვი ონლაინ გაკვეთილზე.
არ გვაქვს დრო, ამ სივრცეში ადაპტაცია გავუმარტივოთ პატარებს.
არ გვაქვს დრო, დროულად ავტვირთოთ შესრულებული დავალება.
არ გვაქვს ზედმეტი კომპიუტერი, რადგან ჩვენ თვითონაც ონლაინ ვმუშაობთ.

მასწავლებლები კი ვცდილობთ, სხვანაირი დავალებები დავავალოთ ბავშვებს,
ვსხედვართ და ვფიქრობთ, როგორ გავახალისოთ სახლში
მსხდომი ბავშვები.
ვიგონებთ შემოქმედებით დავალებებს და გვიხარია.
ეს დავალებები კი მშობლებზე გადადის.
იმ მშობლებზე, რომელთა უმეტესი ნაწილიც კომპიუტერთან ზის და ან ჩუუუ ჩუუუს გაიძახის ან თვალებს აბრიალებს- "გაჩუმდით, სამსახურის ქოლი მაქვს" გამომეტყველებით.

და ამ დროს არსებობენ მშობლები, რომლებიც, მიუხედავად ამ თავს დამტყდარი საგიჟეთისა, გამხნევებენ და გეუბნებიან, რომ მას და მის შვილს გაუმართლათ, რომ შენ ხარ მასწავლებელი,
გებოდიშებიან, დროულად ვერ გამოგზავნილი დავალებების გამო,
ვერ მოზელილი პლასტილინის გამო, რომელიც წინა კვირაში დაავალე მის შვილს,
დროულად ვერ ატვირთული დავალების გამო,
გაკვეთილზე დაგვიანებით ჩართვის გამო...
ზოგი კი გწერს, რომ მადლიერია, რათა საშუალება მიეცა შვილთან ერთად პლასტილინი დაემზადებინა,
სიზმრების დამჭერი დაემზადებინა,
გუაშებში მოსვრილიყო და მასთან ერთდ ეძერწა მოთხრობის პერსონაჟი...
ჰოდა, რატომ ვწერ ამდენს?
ახლა ძალიან ცუდ ხასიათზე ვარ.
კომპიუტერი გამიფუჭდა,
ტელეფონში ვითხრი თვალებს და ბოლო ნახევარ საათში უკვე მეორე წერილი წავიკითხე თბილი, მადლობითა და ღიმილით დაწერილი.
და გგონიათ, ისევ მანაღვლებს ის ლეპტოპი?
სულაც არა.
იმხელა ძალას მაძლევს უკან დაბრუნებული სიკეთე,
მთელი ღამე შემიძლია ვიჯდე და ვიფიქრო, როგორ გავახალისო ჩემი სახლში მყოფი 6, 7 და 8 წლის მოსწავლეები, რომლებიც ყოველი ჩართვისას მეზუზუნებიან, რომ არ მოსწონთ "შორს" ყოფნა და სკოლა ენატრებათ.
მიყვარხართ, ბავშვებო."


1002
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
მსგავსი სიახლეები

გამოკითხვა
რომელია თქვენი ბავშვის საყვარელი მულტფილმი?