„8 წელი ვაგროვებდი მათზე მოგონებებს“ - გაიცანით დამრიგებელი, რომელმაც მე-12 კლასელებს წიგნი მიუძღვნა
„8 წელი ვაგროვებდი მათზე მოგონებებს“ - გაიცანით დამრიგებელი, რომელმაც მე-12 კლასელებს წიგნი მიუძღვნა
2020 წელს „ბოლო ზარი“ ცარიელ სკოლებში დაირეკა. სკოლის დამთავრება სხვადასხვანაირად აღინიშნა: ზოგიერთ სკოლაში მოსწავლეები თეთრი პერანგებით გამოჩნდნენ და ერთმანეთს სამახსოვრო წარწერები დაუტოვეს, ზოგიერთები მასწავლებლებთან ერთად ელექტრონულ საკლასო ოთახებში შეიკრიბნენ და სახალისო ისტორიები გაიხსენეს...

თბილისის 147-ე სკოლის მე-12 კლასის დამრიგებელმა ზეინაბ ხარაიშვილმა-ბეჟაშვილმა კი თავის სადამრიგებლო კლასს მთელი წიგნი მიუძღვნა, რომელშიც ყველა ის ისტორია და მოგონება გააერთიანა, 8 წლის განმავლობაში რომ აგროვებდა.

- როდის გაგიჩნდათ მოსწავლეებისთვის წიგნის მიძღვნის იდეა?

- წინა სადამრიგებლო კლასის გაცილების შემდეგ აღარ მინდოდა ახალი კლასის აყვანა, რადგან მათ
გაჰყვა ჩემი გული, მაგრამ მოხდა ისე, რომ მაინც ავიყვანე სადამრიგებლო კლასი. ვატყობდი ჩემს თავს, რომ ყველა მოსწავლეში წინა ბავშვების სახეებს ვხედავდი და "იმ" ბავშვებს ვაცოცხლებდი "ამ" ბავშვებში. ბოლოს ჩემს თავს ვუთხარი, რომ კომპენსაციის სახით "ა" ბავშვებისთვის უნდა გამეკეთებინა ისეთი რამ, რაც "იმ" ბავშვებს არ გავუკეთე. ასე გაჩნდა წიგნის დაწერის იდეა.

- როგორ დაიწერა წიგნი?

- მთელი 8 წლის განმავლობაში ვაგროვებდი მათ ჩანაწერებს, ცელქობებს, ხუმრობებს, სიდინჯეებს, სურათებს, ექსკურსიისა და ლაშქრობის, თეატრისა და კინოს ამბებს. ექსკურსიაზე წელიწადში ორჯერ გამყავდა ბავშვები. მოვახერხე ჩემი ბავშვებისთვის მეჩვენებინა თითქმის ნახევარი საქართველო და შემეყვარებინა მათთვის ახალციხე და ბორჯომი, ყვარელი და თელავი, ბაკურიანი და წაღვერი, გრემი და იყალთო, ბერთა და ანანური, ჩარგალი და
გელათი, მოწამეთა და მარტყოფი, ვარძია და უფლისციხე...
mshoblebi
3-4 თვის წინ, სანამ ავადსახსენებელი ვირუსი გაჩნდებოდა, გავხსენი ჩემი მოგონებების სკივრი, ამოვალაგე ჩანაწერებით სავსე რვეულები, რომლებიც ვაგროვე ამ რვა წლის განმავლობაში, ავკრიფე ტექსტი, დავაკორექტირე და სპეციალისტს დავაკაბადონებინე. ახლა ველოდები, როდის განაახლებს ჩემ მიერ შერჩეული სტამბა მუშაობას.

- ვინ იცის წიგნის შესახებ და რამდენად ღირებული იქნება მოსწავლეებისთვის?

- 3-4-მა მშობელმა და ასევე 3-4-მა ბავშვმა. ესეც ახლა გაიგეს, რადგან დამჭირდა მათი მილოცვები ბოლო ზართან დაკავშირებით. დანარჩენები ამას თქვენგან გაიგებენ.

წიგნს ჰქვია "რვა წლის შემდეგ გამხელილი სიყვარული". აქ თავმოყრილია ჩემი მოსწავლეების რვაწლიანი ცხოვრება. ვფიქრობ, ეს წიგნი თითოეული მათგანისთვის ძალიან ღირებული იქნება, რადგან აქ, ამ წიგნში, ყველა გვერდზე მათი წრფელი ღიმილი, ბავშვური ოინები, უბოროტო სიცელქეები და ტკბილი დღეებია თავმოყრილი.

კიდევ ერთხელ ვულოცავ მათ და ყველა კურსდამთავრებულს ცხოვრების ახალ ეტაპზე გადასვლას და წარმატებულ მომავალს ვუსურვებ! სხვათა შორის, 32-ბავშვიანი კლასიდან 9 მოსწავლე გადის ოქროს მედალზე. სკოლის დირექციამ გადაწყვეტა, რომ ამ წლის კურსდამთვრებულებისთვის ბოლო ზარი 15 სექტემბერს დარეკოს და მეც ამ დღეს ველოდები.

მარიამ ტურძილაძე
5119
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (2)
ზეიკო
0
მადლობა,თიკო, ასეთი თბილი სიტყვებისთვის.
01:40 / 11-12-2020
თინა
0
რა შეიძლება დამრიგებელმა ბავშვებს აჩუქოს ისეთი,რომ უკვდავყოს ის სიყვარული, რომელიც მათთან აკავშირებს?რომ უფრო გაუღვივოს სიყვარული ერთმანეთის მიმართ,რომ არ მისცეს საშვალება დაივიწყონ ის ბავშვური თავგადასვლები, რაც სკოლის კედლებში და მის გარეთ ჰქონდათ? რომ ყოველი დღე , ყოველი წუთი ტკბილ მოგონებად უქციოს ... წარმოიდგინეთ,როგორი უჩვეულო შეგრძნებაა, როგორი ბედნიერებაა, როცა წიგნს გიძღვნიან...და როცა ამ წიგნით სიყვარულს გიმხელენ !... მინდა ყველამ იცოდეს, რომ ამ ქვეყნად არსებობს ზეიკო მასწავლებელი -დამრიგებელი,რომელიც ძვირფასი თვლებივით აგროვებდა თავისი მოსწავლეების ამბებს, ლამაზად აწყობდა და შეუფასებელ სამკაულად აკინძა... დაწერა წიგნი , სადაც ჩატეულია რვა არაჩვეულებრივი, მხიარული, საინტერესო წელი...დაწერა წიგნი, საიდანაც რვა წლის ნაგროვები გრძნობები, განცდები , შეხედულებები,ფიქრები ფურცლებიდან იღვრებიან და ძნელია ცრემლების გარეშე თვალი მიადევნო მათ...კითხულობ და თანამონაწილე ხარ ყოველი მათი ნაბიჯის...კითხულობ და ხვდები, როგორ იზრდებიან ჩვენი შვილები და მათი ბავშვური ამბები ნელნელა დიდური ხდება...კითხულობ და გინდა ისევ მოსწავლე იყო...ოღონდ უბრალოდ მოსწავლე კი არა, ზეიკო მასწის მოსწავლე... ძალიან გაგვიმართლა ,რომ შევხვდით ამ ადამიანს ...ის არის საოცრად ენერგიული, მშრომელი,პოზიტიური, სულ წინ მიდის და არასდროს ჩერდება... მარტო ქართულის პედაგოგი კი არა, ჩვენი შვილებისთვის იყო მეგობარი, მესაიდუმლე , საიმედო და საყრდენი ... ასწავლა მათ ადამიანობა, ერთგულება, სიყვარული , სიძნელეების გადალახვა, ბრძოლა წარმატებისკენ, დამოუკიდებლობა, კრეატიულობა... და ბოლოს მიუძღვნა მათ სითბოთი სავსე წიგნი, რომელშიც სამუდამოდ შეინახება მათი ბავშვობის ლამაზი წლები... მინდა ყველამ იცოდეს, რომ ამ ქვეყნად არსებობს ზეიკო მასწავლებელი და ,,რვა წლის შემდეგ გამხელილი სიყვარული”...
00:19 / 30-09-2020
მსგავსი სიახლეები