ვუნდერკინდი სოფელ გამარჯვებიდან, რომელიც თბილისში მშობლების გარეშე ცხოვრობს, მისი შექმნილი რობოტი კი მსოფლიომ აღიარა
ვუნდერკინდი სოფელ გამარჯვებიდან, რომელიც თბილისში მშობლების გარეშე ცხოვრობს, მისი შექმნილი რობოტი კი მსოფლიომ აღიარა
შოთა ბერიძე კომაროვის სკოლა-პანსიონის მეშვიდე კლასის მოსწავლეა. სკოლაში ის წელს ჩაირიცხა, მანამდე კი, გარდაბნის მუნიციპალიტეტის სოფელ გამარჯვების საჯარო სკოლაში სწავლობდა. ის მრავალშვილიანი ოჯახიდანაა. ჰყავს უფროსი და, 16 წლის და ორი პატარა ძმა, რომლებიც ბაღის ასაკის არიან, ამასთან, შოთას დედა ორსულადაა და ოჯახში მეხუთე შვილს ელოდებიან.

თავდაპირველად, მოზარდი კომაროვის საშაბათო სკოლაში სწავლობდა და კვირაში ერთხელ გარდაბნიდან თბილისში დადიოდა, ასევე თბილისში დადიოდა რობოტექნიკის შესასწავლადაც და ამ დარგისადმი დიდი ინტერესი გამოავლინა. მის მიერ
შექმნილმა რობოტმა ამერიკაში, საერთაშორისო ოლიმპიადაზე, 80 ქვეყანას შორის პირველი ადგილი მოიპოვა.

mshoblebi

მე-7 კლასელი შოთა  კომაროვის პანსიონში, ოჯახისგან დამოუკიდებლად ცხოვრობს. ჩვენთან საუბრისას ამბობს, რომ თავიდან მარტო ცხოვრება  გაუჭირდა, თუმცა ახლა ისე მოსწონს, რომ სახლში დაბრუნება აღარ უნდა ხოლმე. შოთა გვეუბნება, რომ თავიდან რობოტებს ბოთლებისგან აწყობდა, ხოლო შემდეგ, ამ საქმეში ელექტროობაც გამოიყენა.

შოთა ბერიძე:

- როცა პატარა ვიყავი,  ბოთლებისგან
და ეგეთი რაღაცებისგან ვაკეთებდი რობოტებს და მრავალ რამეს და შემდეგ გადავერთე ელექტროობაზე, ანუ ელექტროობა ჩავრიე ამ ყველაფერში და რაღაც გამომივიდა. მერე მივედი რობოტიკსის კლუბში და იქ დავიწყე უკვე რობოტების აწყობის სწავლა. რამდენიმე თვეში წავედით ოლიმპიადაზე ჯერ თურქეთში, შემდეგ კი, ამერიკაში. მე რობოტი ლეგოებით ავაწყვე. თავისი მუხლუხოები აქვს, რომლის საშუალებითაც გადაადგილდება და პულტით იმართება, აქვს თავისი ხელი, რომელსაც შეუძლია აიღოს საგანი და გადაადგილოს სხვა ადგილას. ყველაფერს პულტით ვმართავთ.

რობოტიკის გარდა მათემატიკა ფიზიკა და პროგრამირება მაინტერესებს. ძირითადად ტექნიკური საგნები მიყვარს.
თავისუფალ დროს ან ვკითხულობ, ან ვთამაშობ, მაგრამ ასეთი დრო იშვიათად მრჩება. მომავალში ამერიკაში მინდა სწავლის გაგრძელება, თუ მოვახერხებ პროგრამისტობა მინდა, თუ არადა, ბიზნესისკენ წავალ.

მარტო ცხოვრება შეჩვევაზე იყო, პირველი ორი კვირა გამიჭირდა, მაგრამ ახლა უკვე სულ აქეთ მინდა ყოფნა და აღარ მინდა ხოლმე სახლში. ანუ იცით როგორ არის? როცა სახლში ვარ, მაშინ სახლში მინდა, მაგრამ სკოლაში რომ ვარ უკვე, მერე სახლში აღარ მინდა ხოლმე.

mshoblebi

mshoblebi.ge შოთას დედას ეკო ბეროშვილს ესაუბრა. მისი თქმით, შოთას მათემატიკის ნიჭის გარდა, სიმღერის ნიჭიც აქვს, მღერის ხალხურ სიმღერებს, ამავდროულად, პატარა ძმების გაზრდაშიც აქტიურად მონაწილეობდა თბილისში წამოსვლამდე.

ეკო ბეროშვილი:
- მშობლისთვის ძალიან ძნელია ბავშვის ასეთ პატარა ასაკში გაშვება, ოჯახს მოწყვეტა. ის ახლა კომაროვის პანსიონში ცხოვრობს. მეხუთე კლასიდან გამოავლინა მათემატიკური ნიჭი. შევატყვეთ, რომ შეეძლო ამ საგნის კარგად სწავლა და მივიყვანეთ კომაროვის საშაბათე სკოლაში. იქ ძალიან კარგი შედეგები აჩვენა. კვირაში ერთი დღე ჰქონდა მეცადინეობა და გარდაბნიდან დაგვყავდა. უკვე წლის ბოლოს პედაგოგმა გვითხრა, რომ ძალიან წარმატებულია და ჯობია, რომ კომაროვში ისწავლოსო. პირველივე გამოცდაზე უმაღლესი ქულა მიიღო, შემდეგ მოუწია ამერიკაში წასვლა, რადგანაც პარალელურად რობოტექნიკაზე დამყავდა და ამერიკაში რობოტექნიკის საერთაშორისო ოლიმპიადაზე წაიყვანეს. როდესაც ამერიკიდან დაბრუნდა, კვლავ ჩააბარა კომაროვში მისაღები გამოცდა, ისევ მაქსიმალური ქულა მიიღო და ჩაირიცხა.

- რობოტექნიკის მიმართ ინტერესი როდის გამოავლინა, როგორ შენიშნეთ, რომ ეს დარგი აინტერესებდა?

- პატარა ასაკიდანვე დიდი ინტერესი ჰქონდა რობოტების მიმართ და სულ უნდოდა ამ დარგის შესწავლა და ამიტომაც, დავიწყეთ სიარული თბილისში რობოტექნიკაზე. რამდენიმე თვეში უკვე პედაგოგმა ოლიმპიადაზე მონაწილეობაც შემოგვთავაზა. სკოლის მასწავლებლებს სულ უკვირდათ, ასეთი პატარაა და როგორ ასწრებს ამდენსო, მაგრამ, ალბათ, მონდომებაა მთავარი.

- მოგვიყევით უფრო დეტალურად რობოტექნიკის საერთაშორისო ოლიმპიადაზე და შოთას წარმატებაზე...

- რამდენიმე თვე დადიოდა რობოტექნიკაზე, შეისწავლა რობოტების შექმნა, მათი პროგრამირება, მართვა. პედაგოგმა ცხრა ბავშვი წაიყვანა ამერიკაში რობოტექნიკის საერთაშორისო ოლიმპიადაზე, რომელთა შორისაც შოთა ასაკით ყველაზე პატარა იყო. 80 ქვეყანას შორის საქართველო გავიდა მეოთხე ადგილას. ქართველი ბავშვებიდან ხუთმა გაიმარჯვა და მათ შორის იყო შოთაც.

- რომელიმე სხვა ოლიმპიადაში თუ მიუღია მონაწილეობა?

- რობოტექნიკის ოლიმპიადაზე ჯერ თურქეთში მიიღო მონაწილეობა. საპრიზო ადგილზე გავიდა, მაგრამ გამარჯვებით იქ ვერ გაიმარჯვა, მათემატიკაში კი, მეოთხე კლასიდან სხვადასხვა ოლიმპიადაში მონაწილეობდა და ყველა ოლიმპიადიდან წარმატებით ბრუნდებოდა. მაქედან აღმოვაჩინეთ, რომ ჰქონდა მათემატიკური ნიჭი.

- მათემატიკისა და რობოტექნიკის გარდა თუ აქვს კიდევ რაიმე სხვა ინტერესი, თუ არის სხვა საგნით განსაკუთრებულად დაინტერესებული ?

ძირითადად მათემატიკა და ფიზიკაა მისი ინტერესი. ხალხურ სიმღერებზე დადიოდა, ცეკვაზე, მუსიკალური ნიჭიც აქვს, ფანდურზე დაკვრა იცის, მაგრამ ფიზიკა-მათემატიკა მისთვის იმდენად საინტერესო და მნიშვნელოვანია, რომ ეს ყველაფერი გვერდზე გადადო. სხვა რაღაცებით აღარ ინტერესდება და დროც აღარ ყოფნის.


- როგორი ბავშვია, მხოლოდ წიგნები და სწავლაა მისი საქმიანობა, თუ ხანდახან გართობაც უყვარს?

- კი გართობაც უყვარს. მრავალშვილიანი ოჯახი ვართ და ძალიან პასუხისმგებლიანი, ყურადღებიანია ოჯახის წევრების მიმართ. არის კიდევ ტაძარში სტიქაროსანი, ყოჩაღი და ძალიან მონდომებულია ყველა საქმეში.

- ჯერ პატარაა, მაგრამ თუ აქვს უკვე სამომავლო გეგმები და კონკრეტული მიზანი, გადაწყვეტილი აქვს რა პროფესიას აირჩევს?

- რობოტექნიკის ოლიმპიადიდან, ამერიკიდან რომ ჩამოვიდა, იმის შემდეგ გაუჩნდა სურვილი, რომ სასწავლებლად ამერიკაში წავიდეს და განათლება იქ მიიღოს. ეს აქვს მიზნად დასახული.

mshoblebi

- შოთას და-ძმებზე გვიამბეთ, რა ასაკის არიან, ისინიც გამოირჩევიან განსაკუთრებული ნიჭით?

- უფროსი გოგონა, მარიამი 16 წლისაა, შოთას კიდევ ჰყავს პატარა ძმები, დათა და გაბრიელი და ახლა მეხუთეს ველოდებით, კიდევ ერთი ბიჭის მოლოდინში ვართ. შოთა მეორე ბავშვია. უფროსი გოგონა გამარჯვების სკოლაში სწავლობს, მეათე კლასშია და წარმატებული მოსწავლეა, პატარა ძმები ბაღის ასაკის არიან. 

mshoblebi

- თქვენ რა პროფესიის ხართ?

- ჩემი მეუღლე სტომატოლოგია, კლინიკა აქვს გამარჯვებაში და პარალელურად რამდენიმე სხვა კლინიკაში მუშაობს. ჩვენს კლინიკაში სტომატოლოგიური კაბინეტის ექთანი ვარ, სამედიცინო მაქვს მეც დამთავრებული, ზოგადი მედდის პროფილით.

- როგორ ცხოვრობს შოთა მარტო, პანსიონში, რა არის მთავარი სირთულე?

- თავიდან ძალიან მონდომებულები ვიყავით და რა თქმა უნდა, იმხელა სიხარული იყო, ძალიან გაგვიხარდა კომაროვის სკოლაში რომ ჩაირიცხა, მაგრამ ყოველთვის პრობლემად ჩანდა ის, თუ როგორ უნდა ევლო. ტრანსპორტში, წასვლა-წამოსვლაში ძალიან დიდ დროს დაკარგავდა და დროის გამო, ბავშვი ძალიან გადაიღლებოდა, სირთულედ ის მიმაჩნდა, რომ სახლიდან უნდა წასულიყო და მარტოს ეცხოვრა, მაგრამ იმდენად კარგ გარემოში და ხალხში მოხვდა, რომ ახლა კმაყოფილი ვარ. გამიქრა იმის ფიქრი, რომ რამე გაუჭირდება. თავიდან ერთი კვირა ძალიან უჭირდა თვითონაც, მაგრამ მერე დაძლია. ახლა შეჩვეულია უკვე, შაბათს სახლში მოდის, კვირას საღამოს მიდის ისევ პანსიონში. ბედნიერია და სიხარულით მიდის ხოლმე.

ხატია ვარდოსანიძე


altმე-12 კლასელი კომაროველი გენიოსი, რომელიც უკვე მასწავლებელია - როგორ ცხოვრობს ქართველი ბიჭი, რომლის ნიჭიც მსოფლიომ აღიარა


31081
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (18)
nanka
0
აი ესეთმა ოჯახმა 20 შვილიც უნდა იყოლიოს, სხვას რომ არ შეყურებს ხელებში და არიქა გამოქვაბულში მყავს შვილებიო რო არ იძახის.გაიხარეთ,იმრავლეთ, წარმატებები შოთიკოს და ყველა მის და-ძმას.
18:10 / 31-10-2019
tamunasibashvili
0
წარმატებები შოთიკო!!! უფლით აუცილებლად მიაღწევ შენს ჩანაფიქრს!!!
16:26 / 31-10-2019
მსგავსი სიახლეები
გამოკითხვა
მოახერხეთ თუ არა დასასვენებლად ბავშვების წაყვანა, ხართ თუ არა კმაყოფილი და რა თანხა დაგიჯდათ ეს დაახლოებით?