ყველაზე კითხვადი
"გადავწყვიტე მომეყოლა ეს ამბავი... თუ როგორ მომიტაცეს..."
"გადავწყვიტე მომეყოლა ეს ამბავი... თუ როგორ მომიტაცეს..."
1 / 3
Next
თამთა აბუსელიძე, 27 წლის, ბათუმი/თბილისი
„ქალის მოტაცება“ - ასე ვიცოდი 9 წლის წინ. მერე ჩავანაცვლე სიტყვებით „თავისუფლების უკანონოდ აღკვეთა“ ჯერ საკუთარ მაგალითზე, მერე უკვე უნივერსიტეტში, სამართლის ფაკულტეტზე.
იქამდე არ მისწავლია, სოფელში სანამ ვცხოვრობდი მოტაცების ამბები უამრავჯერ მსმენია, ცხადია არასოდეს ჩამითვლია, რომ კარგი საქციელი იყო, მაგრამ ისიც არ ვიცოდი, რომ კანონდარღვევა და არალეგიტიმური იყო. სკოლაში მაგაზე არაფერი უსწავლებიათ, არც შესაბამისი ლიტერატურა მქონდა, ძირითადად საბჭოთა წიგნებზე ვიზრდებოდით.
ბათუმში რომ გადმოვედით საცხოვრებლად, არც მაშინ მისწავლია, სამოქალაქო განათლებისადმი ინტერესი რა თქმა უნდა მქონდა, მაგრამ
რესურსები არა, არც ინტერნეტი, არც შესაბამისი წყაროები, და მქონდა სკოლაში მიღებული ცოდნა შუშანიკზე, შაჰ აბასზე, h2o-ზე, სინუსებზე და კოსინუსებზე, მსოფლიო მიზიდულობის კანონზე, მაგრამ არასოდეს გვილაპარაკია ადამიანის უფლებებზე, არც გენდერზე და სოციუმში მათ მიმართ არსებულ უამრავ პრობლემაზე, არც „ენჯეო“ ვიცოდი და არც ის საკუთარი უფლებები როგორ შემეძლო დამეცვა. შესაბამისად, არც მეგონა კონსტიტუციის მეორე თავი რომ არსებობდა და სისხლის სამართლის კოდექსის 143 მუხლი (თავისუფლების უკანონო აღკვეთა).
მერე მომიტაცეს და იძულებული ვიყავი გამეგო. 2008 წლის აგვისტოს ორი ომი გადავიტანე, ერთი გლობალური და სახელმწიფოებრივი, მეორე პერსონალური. სწორედ იმ დღეს, როცა გავიგე რომ უნივერსიტეტში სამართლის ფაკულტეტზე ჩავაბარე, ზღვიდან
სახლში მიმავალს ჩემ წინ მანქანა გაჩერდა, შიგნით ერთი ჩემზე შეყვარებული ადამიანი, დანარჩენი ოთხი კი მისი გულშემატკივრები ისხდნენ. რამდენიმე წამში ძალით ჩამტენეს მეც, ერთდროულად მებრძოლიც და მორჩილიც, არავის უკითხავს მინდოდა თუ არა იქ ჩაჯდომა, ან იყო თუ არა ეს ჩემი არჩევანი, არც ჩემი ტირილი, ყვირილი, ცრემლები, თხოვნა თუ მუქარა ადარდებდა ვინმეს, მთაში წამიყვანეს, იქ ვერავინ მომაგნებდა. მახსოვს პირველი ემოცია, რაც დამეუფლა დაბნეულობა და გაურკვევლობა იყო, მერე შემეშინდა, რადგან ძნელი იყო 5 ადამიანზე ძლიერი ვყოფილიყავი. მაინც გავბედე და სანამ დასახლებული პუნქტებიდან გავიდოდით ვიცოდი, რომ აუცილებლად უნდა მეკივლა, მაგრამ ყოველ კივილზე პირზე ხელის აფარებას ვგრძნობდი, მანქანის მინის ჩამსხვრევის მცდელობის შემდეგ ხელების და ფეხების გაკავებას. მაგრამ არც ჩემთან იყო პასუხი, ვერავის გავაგონე ჩემი ხმა, ან ვინ იცის იქნებ არც გაიგონეს. ბოლოს დავიღალე და დავნებდი, უკვე ნახევარი გზა გვქონდა გავლილი, როცა აჭარის ერთ-ერთ რაიონში, შუახევში მივაღწიეთ, ადგილი მეცნო, რადგან სწორედ ამ რაიონშია ჩემი სოფელი, თან საპატრულო პოცილიის მანქანა დავინახე, წამებში მივვარდი ფანჯარასთან და კივილი დავიწყე, მიშველეთ-თქო, მაგრამ წამებშივე მომმვარდნენ და გამაჩუმეს. უკვე მეორედ მოხდა, როცა ჩემს შველაზე გამამხნევებელი პასუხი არავინ გამცა. სამაგიეროდ ვისმენდი მძღოლის არაფრისმომცემ ნუგეშს, რომ მისთვის ეს უკვე მე-14 თუ მე-15 გატაცება იყო და ყველა „ბედნიერებით“ დამთავრდა, რომ თავიდან ყველა კივილით იწყებს და ბოლოს დაოჯახებით ამთავრებს. სწორედ მაშინ დავპირდი საკუთარ თავს, რომ აუცილებლად გამონაკლისი უნდა ვყოფილიყავი.
6 საათამდე ვიყავით გზაში, სანამ მთაში ავიდოდით. მახსოვს მანქანიდან არ გადავდიოდი, ვიცოდი რომ ვერც ამაში მოვიგებდი, რადგან 5 ადამიანის ძალა უფრო ძლიერი იქნებოდა ვიდრე ჩემი, მაგრამ ასე თითქოს მათ ძალადობას ვაპროტესტებდი, ბოლოს მაინც მომიწია ქოხში შესვლა, მაგრამ პროტესტის ნიშნად ამჯერად შიმშილობა გამოვაცხადე. ძილი მოვითხოვე, რა დამაძინებდა, უბრალოდ ცოტა ხნით მარტო დარჩენა მინდოდა, თან ფანჯრებს გისოსები არ ჰქონდა და იმედად მესახებოდა, იქნებ გადავიპარო, გავიქცე, ვინმესთან მივალ ქოხში და დამეხმარონ მეთქი. რადგან გზაში შევამჩნიე რომ რამოდენიმე სახლიდან სინათლე გამოდიოდა და სწორედ ეს ნათელი იყო პატარა ნუგეში ჩემთვის. თან გამტაცებლებს შეატყობინეს, რომ ჩემმა მშობლებმა განცხადება შეიტანეს მათ წინააღმდეგ პოლიციაში თავისუფლების უკანონოდ აღკვეთის მუხლით. მშობლებმა იცოდნენ იქამდე ჩემი ყოფილი შეყვარებულის მოტაცების მუქარების შესახებ, მათთვის არაფერი დამიმალავს, სწორად ივარაუდეს ჩემი გაუჩინარების მიზეზიც, რომელიც შემდეგ ბიჭის მშობლებმაც დაუდასტურეს. პოლიცია ჩემს მოძებნას არ ჩქარობდა, ჯერ 48 საათი უნდა გასულიყო რომ ძებნა დაეწყოთ. როგორც კი განცხადების შეტანის შესახებ გაიგეს დამემუქრნენ, რომ პოლიციაში მამაჩემს პრობლემები შეექმნებოდა, დაიჭერდნენ, ახლობლები ჰყავდათ იქ. თან ერთი კვირა კიდევ დამტოვებდნენ მთაში. მე კიდევ ამ აბსურდის შემეშინდა და დავიჯერე, ამიტომ იძულებული ვიყავი დამერეკა სახლში და მეთქვა, რომ ჩემი ნებით გავყევი და განცხადება უკან გამოეტანათ. სხვა ვერაფრის თქმა მოვასწარი. ყურმილი რამოდენიმე წამში დაიკიდა. ამიტომაც მტკიცედ გადავწყვიტე, რომ უნდა გავქცეულიყავი, რადგან ჩემი დარეკვის შემდეგ შემეშინდა, რომ აღარავინ მომძებნიდა.

გადაფურცლეთ შემდეგ გვერდზე
1 / 3
Next
26958
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
ბეჭდვაელფოსტა
ფოტო და ვიდეო გალერეა
კომენტარები (13)
17:40 / 20-10-2017
alexs-ს
გეთანხმებით, ასეთი ისტორიები, რომლებიც იბეჭდება, თითქმის სულ გამოგონილია, თუმცა ამას ამ შემთხვევაში მნიშვნელობა არ აქვს... მთავარი ხომ ამ გამოგონილ ამბავში წამოჭრილი პრობლემის მიმართ საზოგადოების რეაქცია, დამოკიდებულება და შეფასებაა,ასე არ არის?! სინამდვილეში რომ მომხდარიყო მსგავსი რამ, ზოგიერთებს ხომ იგივე დამოკიდებულება ექნებოდათ, რაზეც აქ წერდნენ...
16:40 / 20-10-2017
alexs
მოგონილი ჩანს ეს ისტორია და ნუ დაჭამთ ერთმანეთს. მოტაცებული წერს რომ 2008 წელს მოიტაცეს და გამტაცებელი 17 წლის იყო, ესე იგი ბიჭი 1991 წელშია დაბადებული. მოტაცებული ამბობს რომ საბჭოთა წიგნებზე იზრდებოდა. საბჭოთა კავშირი 1991 წელს დაიშალა. რასაც თავის სასკოლო განათლებაზე ეს ქალბატონი ყვება, 1991 წლისთვის მინიმუმ 12 წლის უნდა ყოფილიყო, ანუ დაბადებულია სადღაც 1979 წელს. დავიჯეროთ ახლა რომ 17 წლის ბიჭმა მოიტაცა 29 წლის ქალბატონი და ნახევარი აჭარა ქორწილს იხვეწებოდა? რაღაც არა მგონია
13:22 / 19-10-2017
Nita
აკაკის - დედამ არ გაგზარდა? დედაშენს ჰკადრე შენ პირველ რიგში ეგ სიტყვები. საცოდავი, შენისთანა, მართლა უტვინო შვილის ხელში. ამ გოგოს რაც შეეხება, ყოჩაღ, კარგად მოქცეულა, ოღონდაც - სკოლას ნუ დააბრალებს ყველაფერს, რამდენიმე წლით მასზე უფროსი ვარ. ბოლო კლასები ლამპის შუქზე რომ დაამთავრა, ის თაობა. მეც მემუქრებოდნენ მოტაცებით, მაგრამ მშვენივრად ვიცოდი ჩემი უფლებების შესახებ და ყველამ იცოდა, რომ ვუჩივლებდი. "გაგვწირავო?" რომ მეკითხებოდნენ, წარბშეუხრელად ვპასუხობდი, რომ კი, თქვენ თუ მწირავთ მეთქი. ისიც იცოდნენ, მშობლები გვერდში დამიდგებოდნენ. ამიტომ, მიუხედავად მათი დიდი სურვილისა, მოტაცება ვერც გაბედეს. დღეს მაქვს ოჯახი, რომელიც სიყვარულით შევქმენი და საკუთარი სურვილით თავისთავად, ასევე ზრდასრულ ასაკში და არა საბავშვო, როცა მოტაცებას მიპირებდნენ. ასე, რომ სკოლის პროგრამის გარდა, კიდევ უნდა იკითხოს მოზარდმა რამე, გაიფართოვოს თვალსაწიერი თვითონვე. მხოლოდ სკოლა ვერ მისცემს ადამიანს ყველაფერს.
13:16 / 19-10-2017
ნათია
აკაკისნაირების გასაგონად უნდა ითქვას, რომ თქვენნაირი კაცუნები იყვნენ ყოველთვის შადიმანები და გამყიდველები. თქვენ უნდა ცხოვრობდეთ ისლამურ ქვეყანაში ქალს რომ უპირატესობა აგრძნობინო რადგან თანასწორუფლებიან ქალთან უბრალოდ მჩხავანა კატად გამოჩნდებით. მე მეცოდება თქვენნაირები.
00:35 / 19-10-2017
ღმერთო გვიშველე
აკაკის მსგავსი "მოაზროვნები" სანამ გვეყოლება გვეშველება რაიმე?
ბავშვის ფიზიკური განვითარება
წონა დაბადებისას :
გრ
სიმაღლე დაბადებისას :
სმ
თავის გარშემოწერილობა დაბადებისას :
სმ
თვე
მსგავსი სიახლეები
20.11.2017


გია ბუღაძე ოჯახზე გულახდილად გვესაუბრა და მშობლებს მეტად თამამი რჩევებიც მისცა...
20.11.2017
უკვე არაერთმა მშობელმა მიიღო მათი დახმარენა...
18.11.2017
"ისეთი დაზიანებები ჰქონდა, მას ბავშვი ვერ მიიყენებდა"
17.11.2017
ანფისა ჩეხოვა და გურამ ბაბლიშვილი 8-წლიანი თანაცხოვრების შემდეგ გაიყარნენ




გამოკითხვა
რომელ ასაკში შექმენით ოჯახი?
არქივი