"ჩან­გალს დავ­ტა­ცე ხელი და ვე­ნე­ბი გა­და­ვი­ჭე­რი, რომ მეტი აღარ და­ერ­ტყა" - ქართველი ქალის გამაოგნებელი ნაამბობი
"ჩან­გალს დავ­ტა­ცე ხელი და ვე­ნე­ბი გა­და­ვი­ჭე­რი, რომ მეტი აღარ და­ერ­ტყა" - ქართველი ქალის გამაოგნებელი ნაამბობი
ნია ვა­შა­კი­ძე, 37 წლის, თბი­ლი­სი:
"ყვე­ლა­ფე­რი იმით და­ი­წყო, რომ 21 წლის ასაკ­ში ოჯა­ხის შექ­მნა გა­დავ­წყვი­ტე და მე­ო­რედ გავ­თხოვ­დი. ძა­ლი­ან ბევ­რი ადა­მი­ა­ნი, რო­გორც აღ­მოჩ­ნდა, ჩემი კე­თი­ლის­მო­სურ­ნე­ე­ბი, ჩემ გარ­შე­მო მე­უბ­ნე­ბო­და, რომ არ იყო ეს ადა­მი­ა­ნი ის, ვინც მე მე­გო­ნა, მაგ­რამ როცა გიყ­ვარს, მსგავს რჩე­ვებს არ ით­ვა­ლის­წი­ნებ. ის ხალ­ხი, რა­ტომ­ღაც, ჩემი მტე­რი მე­გო­ნა.

რა­ხან ერთხელ უკვე ვიმ­ყო­ფე­ბო­დი ქორ­წი­ნე­ბა­ში და მყავ­და შვი­ლი, არ­სე­ბუ­ლი ქმა­რი ყო­ველ­თვის ეჭ­ვის თვა­ლით მი­ყუ­რებ­და. რა­ტომ­ღაც, სულ მარ­წმუ­ნებ­და, რომ მე ცუდი ვი­ყა­ვი. მე კი, სულ მინ­დო­და და­მემ­ტკი­ცე­ბი­ნა, რომ კარ­გი ვი­ყა­ვი, ყო­ველ­თვის
მტკი­ცე­ბის პო­ზი­ცი­ა­ში ვი­ყა­ვი. შემ­დეგ უკვე ფი­ზი­კუ­რი ძა­ლა­დო­ბაც და­ი­წყო და მი­ზე­ზი შე­იძ­ლე­ბო­და ძა­ლი­ან აბ­სურ­დუ­ლი ყო­ფი­ლი­ყო.

მა­გა­ლი­თად, მე­უბ­ნე­ბო­და „მი­თხა­რი, რომ გიყ­ვარ­ვარ“, მეც ვე­უბ­ნე­ბო­დი „კი, მიყ­ვარ­ხარ“, რა­ზეც პა­სუ­ხი იყო "არა, შენ მა­ტყუ­ებ, თქვი სი­მარ­თლე" და ამას ხე­ლის დარ­ტყმა მოყ­ვე­ბო­და, ან კე­დელ­ზე მარ­ტყმე­ვი­ნებ­და თავს, ან ფეხ­საც­მელს მირ­ტყამ­და. ამას ახლა პირ­ვე­ლად ვამ­ბობ ცხოვ­რე­ბა­ში - ამ ყვე­ლა­ფერს სას­ჯე­ლად აღ­ვიქ­ვამ­დი იმის გამო, რომ მეც ცუდი მე­გო­ნა ჩემი თავი და ვცდი­ლობ­დი კარ­გი გავმხდა­რი­ყა­ვი, რომ აღარ და­ერ­ტყა. ვფიქ­რობ­დი, რომ სა­ნამ ჩემ­ში ეჭვი ეპა­რე­ბო­და, მო­ვით­მენ­დი და ეს ყვე­ლა­ფე­რი მოგ­ვარ­დე­ბო­და, როცა მიხ­ვდე­ბო­და რომ კარ­გი ვარ, აღარ და­მარ­ტყამ­და.

ერთხელ ნა­გავ­ში და­ი­წყო ქექ­ვა და მე­ზობ­ლის მიერ
გა­დაყ­რი­ლი კა­ცის ტან­საც­მე­ლი აღ­მო­ა­ჩი­ნა. რა თქმა უნდა, ჩემ­ზე მო­ი­ტა­ნა ეჭვი, შე­მო­ვარ­და სახ­ლში და ეგ­რე­ვე და­მარ­ტყა. ჩან­გალს დავ­ტა­ცე ხელი და ვე­ნე­ბი გა­და­ვი­ჭე­რი, რომ მეტი აღარ და­ერ­ტყა. ის კი, სის­ხლის და­ნახ­ვა­ზე ადგა და წა­ვი­და. იმ მო­მენ­ტში ბედ­ნი­ე­რი ვი­ყა­ვი იმით, რომ თავი და­მა­ნე­ბა. სა­კუ­თა­რი თა­ვის და­ჩეხ­ვა მერ­ჩივ­ნა.

სახ­ლის ტე­ლე­ფო­ნი სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში იდგა და როცა სახ­ლი­დან გა­დი­ო­და ეგ­რე­ვე მი­რე­კავ­და ხოლ­მე. მო­ბი­ლუ­რის ქო­ნის უფ­ლე­ბა მე არ მქონ­და. რომ და­რე­კავ­და პირ­ვე­ლი­ვე ზარ­ზე ან მაქ­სი­მუმ მე­ო­რე­ზე ტე­ლე­ფო­ნი რომ არ ამე­ღო, ცემა გა­რან­ტი­რე­ბუ­ლი მექ­ნე­ბო­და. მთე­ლი ექ­ვსი წელი სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში ვი­ჯე­ქი, რომ და­რეკ­ვის­თა­ნა­ვე მე­პა­სუ­ხა. თვე­ე­ბი ისე გა­დი­ო­და, ეზოს გა­რეთ არ გავ­დი­ო­დი. ხალ­ხთან ურ­თი­ერ­თო­ბა აკ­რძა­ლუ­ლი მქონ­და, ჩემი მე­გობ­რე­ბი ვერ მო­დი­ოდ­ნენ ჩემ­თან. ბავ­შვი თუ პო­ლიკ­ლი­ნი­კა­ში აც­რა­ზე მიმ­ყავ­და, დათ­ქმულ დროს თუ არ დავ­რბუნ­დე­ბო­დი, ცემა არ ამ­ცდე­ბო­და. ასეთ ცხოვ­რე­ბას ცი­ხე­ში ჯდო­მა ჯობ­და.

ეს ყვე­ლა­ფე­რი 6 წლის მან­ძილ­ზე გრძელ­დე­ბო­და. ძა­ლი­ან აბ­სურ­დუ­ლი მი­ზე­ზე­ბის გამო მე­ჩხუ­ბე­ბო­და, მა­გა­ლი­თად, „რა­ტომ შე­მო­ვი­და ბუზი ფან­ჯა­რა­ში?!“ - ამის გამო მირ­ტყამ­და. ტე­ლე­ფო­ნის კა­ბე­ლი გა­ფუჭ­და? „რა­ტომ გა­ფუჭ­და? შენ გა­ა­ფუ­ჭე!“ - აი, მსგავს ამ­ბებ­ში ვი­ყა­ვი 24 სა­ა­თის გან­მავ­ლო­ბა­ში. ამას და­მა­ტე­ბუ­ლი შიმ­ში­ლი, არ მაჭ­მევ­და იმი­ტომ, რომ მისი აზ­რით არ ვიმ­სა­ხუ­რებ­დი. ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რად ძა­ლი­ან დას­ტრე­სი­ლი ვი­ყა­ვი.

მახ­სოვს, ერ­თმა მო­ხუც­მა, მე­ზობ­ლის ქალ­მა მი­თხრა, რა ბედ­ნი­ე­რი ვიქ­ნე­ბო­დი ჩემს შვი­ლიშ­ვილს შენ­ნა­ი­რი გოგო მო­ეყ­ვა­ნა ცო­ლა­დო. იმ მო­მენ­ტში ის ქალი სუ­ლე­ლი მე­გო­ნა, ამან არ იცის რა ცუდი ვარ-მეთ­ქი. ვუ­თხა­რი კი­დე­ვაც, არ ვარ ეგე­თი კარ­გი-თქო. ჩემი ახ­ლობ­ლე­ბი მე­უბ­ნე­ბოდ­ნენ, რომ დავ­შო­რე­ბო­დი, მაგ­რამ მა­ინც მე­გო­ნა უნდა გა­მოვსწო­რე­ბუ­ლი­ყა­ვი და მერე აღარ და­მარ­ტყამ­და.

სა­კუ­თარ სახ­ლში ვი­ყა­ვი, ნა­ცე­მი, და­ლი­ლა­ვე­ბუ­ლი და მში­ე­რი. სულ თავ­ჩა­ქინ­დრუ­ლი დავ­დი­ო­დი, სი­ა­რუ­ლი­სას თავი დაბ­ლა მქონ­და დახ­რი­ლი. ამ­დე­ნი ძა­ლა­დო­ბის­გან, დრო­თა გან­მავ­ლო­ბა­ში სიყ­ვა­რუ­ლიც გა­მიქ­რა და ყვე­ლა­ნა­ი­რი ურ­თი­ერ­თო­ბის სურ­ვი­ლიც. ერთ დღე­საც, სახ­ლი­დან რომ გა­ვი­და, გა­დავ­კე­ტე კა­რე­ბი და აღარ შე­მო­ვუშ­ვი. კი­დევ კარ­გი ჩემს ბი­ნა­ში ვცხოვ­რობ­დი. სახ­ლში რომ აღარ შე­მო­ვუშ­ვი, გა­უკ­ვირ­და, მუ­ქა­რით მო­მად­გა. პირ­ვე­ლად ცხოვ­რე­ბა­ში, ძალა მო­ვიკ­რი­ბე და პატ­რუ­ლი გა­მო­ვი­ძა­ხე. ცალ­კე პატ­რუ­ლის გა­მო­ძა­ხე­ბა­ზე ვი­ნერ­ვი­უ­ლე. თუმ­ცა, რომ მო­ვიდ­ნენ, მე გვერ­დზე გა­მიყ­ვა­ნეს, მო­მა­რი­დეს მო­ძა­ლა­დეს, ის კი გა­უშ­ვეს. ტე­ლე­ფო­ნით აგ­რძე­ლებ­და მუ­ქა­რას. ჩემი ახალ­ნა­ყი­დი მან­ქა­ნა და­ნით გა­მი­ჩხაპ­ნა, თუმ­ცა, შე­იძ­ლე­ბო­და იმ და­ნით მე მო­ვე­კა­ლი.

ერთხე­ლაც, რო­გორ­ღაც მო­ა­ხერ­ხა ჩემ­თან შე­მოს­ვლა, და­მი­ჭი­რა და სა­ნაგ­ვე ბუნ­კერ­ში მტე­ნი­და. კი­დევ ერთხელ გა­მო­ვი­ძა­ხე პატ­რუ­ლი, თუმ­ცა ამ­ჯე­რად ის გაქ­ცე­უ­ლი იყო და ვე­ღარ მო­უს­წრეს. იმ დღი­დან და­ი­წყო და ყო­ველ დღე პო­ლი­ცი­ა­ში ვრე­კავ­დი. პატ­რულ­მა ვე­რა­ფე­რი რომ მო­უ­ხერ­ხა, კრი­მი­ნა­ლუ­რი პო­ლი­ცია მო­ვი­და და იმის ახ­სნა და­მი­წყეს, რომ ოჯა­ხუ­რი კონ­ფლიქ­ტია და ჩვენ დღეს ვი­ჩხუ­ბებთ და ხვალ შევ­რიგ­დე­ბით და ა.შ. თუმ­ცა, არ დავ­ნებ­დი, დღე­ში ორ­ჯერ მივ­დი­ო­დი პო­ლი­ცი­ის გან­ყო­ფი­ლე­ბა­ში ერთი კვი­რის გან­მავ­ლო­ბა­ში და მიხ­ვდნენ, რომ სე­რი­ო­ზუ­ლად ვი­ყა­ვი გან­წყო­ბი­ლი. აი, მას მერე და­ი­წყეს მისი დევ­ნა. უბ­ნის ინ­სპექ­ტო­რი ჩა­ე­რია საქ­მე­ში, და­ა­ში­ნეს, რომ სა­სა­მარ­თლოს გა­დას­ცემ­დნენ მის საქ­მეს, რა­მაც შე­დე­გი გა­მო­ი­ღო და შე­მეშ­ვა. მე რომ ამ­დე­ნი არ მებ­რძო­ლა და ამ­დე­ნი არ მევ­ლო პო­ლი­ცი­ა­ში (რომ­ლე­ბიც, ძა­ლი­ან ხში­რად, იცი­ნოდ­ნენ ჩემს შემ­თხვე­ვა­ზე), მას ალ­ბათ ვე­რა­ფე­რი შე­ა­კა­ვებ­და. 4 თვის გან­მავ­ლო­ბა­ში მუდ­მი­ვად დავ­დი­ო­დი პო­ლი­ცი­ა­ში და ვი­ძა­ხებ­დი პატ­რულს.

როცა მო­ძა­ლა­დეს ვცილ­დე­ბო­დი, ძა­ლი­ან ბევ­რი, ძვე­ლი თა­ო­ბის ხალ­ხი მე­უბ­ნე­ბო­და, რომ კარ­გია რომ ვცილ­დე­ბი, მაგ­რამ, ამას­თა­ნა­ვე, ბევ­რი ამ­ბობ­და რა­ტომ სცილ­დე­ბი, მერე რა რომ გირ­ტყამ­სო?! რომ გა­ცილ­დე­ბი ეგ რტყმაც კი მო­გე­ნატ­რე­ბაო. მე­უბ­ნე­ბოდ­ნენ, თუ გა­ცილ­დე­ბი გზას აც­დე­ბი და ა.შ. მსგავ­სი სი­სუ­ლე­ლე­ე­ბით მი­ტე­ნიდ­ნენ თავს. ძა­ლი­ან ხში­რად მი­ფიქ­რია, მას­თან რომ გავ­ჩე­რე­ბუ­ლი­ყა­ვი ან მკვდა­რი ვიქ­ნე­ბო­დი ან ცი­ხე­ში ვიჯ­დე­ბო­დი, ან ის მომ­კლავ­და ან მე მოვ­კლავ­დი.

ამ მდგო­მა­რე­ო­ბი­დან გა­მო­სას­ვლე­ლად 4-5 წელი დამ­ჭირ­და. როცა სა­ბო­ლო­ოდ მას და ფსი­ქო­ლო­გი­ურ სტრესს თავი და­ვაღ­წიე, მინ­დო­და აქ­ტი­უ­რად მე­ცხოვ­რა. ჩემს სახ­ლთან ფიტ­ნეს კლუ­ბი იყო და სულ ვფიქ­რობ­დი ნე­ტა­ვი, აქ ჩა­მიყ­ვა­ნა­თქო. ჯერ ჩემი უფ­რო­სი შვი­ლი შე­ვიყ­ვა­ნე და შემ­დეგ, მეც და­ვი­წყე ვარ­ჯი­ში.

ფი­ზი­კუ­რი ვარ­ჯი­ში ძა­ლი­ან და­მეხ­მა­რა ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი წნე­ხის დაძ­ლე­ვა­ში. მო­მე­მა­ტა თვითრწმე­ნა, რაც მა­ნამ­დე სრუ­ლე­ბით არ მქონ­და. შე­მეც­ვა­ლა სი­ა­რუ­ლის მა­ნე­რა, ადრე თუ თავ­ჩაქ­რინ­დრუ­ლი დავ­დი­ო­დი, მხრებ­ში გა­მარ­თულ­მა და­ვი­წყე სი­ა­რუ­ლი. ძა­ლით მოხ­ვე­უ­ლი მსხვერ­პლის როლი რომ მქონ­და, ის გაქ­რა. მივ­ხვდი, რომ რა­ღაც ჩემი ვი­პო­ვე და გა­დავ­წყვი­ტე ეს საქ­მე სა­ფუძ­ვლი­ა­ნად შე­მეს­წავ­ლა და ფიტ­ნეს ინ­სტრუქ­ტო­რი გავმხდა­რი­ყა­ვი. დღეს მე თვი­თონ მიკ­ვირს თუ ვინ­მე მირ­ტყამ­და და ამ­დე­ნი რა­ღაც გა­მო­ვი­ა­რე“.

ავ­ტო­რი: ნინო გა­მი­სო­ნია ფოტო: ნინო ბა­ი­და­უ­რი

© 2018 სო­ცი­ა­ლუ­რი პრო­ექ­ტი "ქა­ლე­ბი სა­ქარ­თვე­ლო­დან" ხორ­ცი­ელ­დე­ბა ქალ­თა სა­ი­ნი­ცი­ა­ტი­ვო ჯგუ­ფის "ქა­ლის ხმა" მიერ. (ავტ. მა­ი­კო ჩი­ტა­ია; იდა ბახ­ტუ­რი­ძე; ნინო გა­მი­სო­ნია). ფოტო: ნინა ბა­ი­და­უ­რი; სა­ლო­მე ცო­ფუ­რაშ­ვი­ლი. პრო­ექ­ტი მიმ­დი­ნა­რე­ობს ეროვ­ნულ-დე­მოკ­რა­ტი­უ­ლი ინ­სტი­ტუ­ტის (NDI) მხარ­და­ჭე­რით და შვე­დე­თის გან­ვი­თა­რე­ბის სა­ა­გენ­ტოს (SIDA) ფი­ნან­სუ­რი მხარ­და­ჭე­რით. #ქა­ლე­ბი­სა­ქარ­თვე­ლო­დან
748
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
კატეგორიით მსგავსი სიახლეები
გამოკითხვა
ახერხებთ თუ არა დასასვენებლად ბავშვების წაყვანას, ხართ თუ არა კმაყოფილი და რა თანხა გიჯდებათ ეს დაახლოებით?
```