"სად მყავხარ, დედი? სად მოვდივარ, დედი? მძულს ეგ ადგილი, შვილო..."
"სად მყავხარ, დედი? სად მოვდივარ, დედი? მძულს ეგ ადგილი, შვილო..."
დაახლოებით სამი კვირის წინ, თბილისიდან ლაგოდეხში ექსკურსიაზე წასული სკოლის მოსწავლეებიდან, ერთ-ერთი სოფი ბერძენიშვილი ტრაგიკულად გარდაიცვალა. ამბავს დიდი მითქმა-მოთქმა მოჰყვა, თუმცა ჯერჯერობით ისევ გაურკვეველია, დაზუსტებით რა მოხდა.

ოჯახის ამ დიდ ტრაგედიაზე წერს სოფის დედა, ლანა ნიკოლაიშვილი. სოციალურ ქსელში ის წერს თავის განცდებზე და იმ საბედისწერო დღეს იხსენებს:

"უმეტესად მარტო ვარ სახლში. გიყურებ, დედი, სურათებში, ვსუნავ შენს ხალათს, პიჟამოებს, ვტირი შენს საწოლზე. ვიძინებ იმედით, სიზმრად მაინც გნახო. არ ჩანხარ. დილით თვალს ვახელ და ვიაზრებ, შენ მომიკვდი. გავრბივარ შენს ოთახში და კანდელს ზეთს
ვამატებ. ვითომ რამე საქმეს გშველი და ვაკეთებ შენთვის. მიმძიმს შენს ოთახში ყოფნა. კარადას ვერ ვაღებ. ვერ ვბედავ ვუსმინო შენს ნამღერს აქ რომ ჩამიგდე. თუმცა ვესათუთები, მაგრამ ვერ ვხსნი. ვერ ვუყურებ შენს ფოტოებს რაღაც რგოლივით რომ გაგიკეთეს და საშინელი, სულის შემძვრელი სიმღერა რომ ადევს. ვგრეხ ერთმანეთში სამ ცალ სანთელს თითქმის ყოველდილით და მოვდივარ შენს საფლავზე. ოღონდ მანქანაში რომ ვჯდები და შენი ადგილი გვერდით ცარიელია, უკვე მაგაზე ვიწყებ ღრიალს, არ ვიკრავ ღვედს, არ მინდა უსაფრთხოდ სიარული. გული მიჩქარდება შენს საფლავთან. სწრაფად გადმოვდივარ, ვაწყობ ყვავილებს და... სად მყავხარ, დედი? სად მოვდივარ, დედი? მძულს ეგ ადგილი შვილო. დამცინის დედის შენი საფლავის შემოღობილი ადგილი. მეიქედნურება, ხომ წაგართვი შვილიო...
რას ვგრძნობ
23-ე დღეს? ფრაგმენტები, ფრაგმენტები, ტელეფონში ნათქვამი - დაიკარგა... ვეძებთ... ატირებული გავრბივარ, გზაზე მანქანა ფუჭდება. ღორღზე ვდგავარ მუხლებით და ვფიქრობ, სანამ არ გამოჩნდები ასე ვიდგე, პატრული ცდილობს ამაყენოს და არ ვდგები, ვაგდებ..გაკეთდა მანქანა და გზა არ ილევა.შორს ხარ, ვეძებთ პოლიციის შენობას, იქ ხალხია, სირბილით მივდივარ შენობისკენ და ატირებული რაღაცას მეუბნებიან, ვწუხვარ, სად არის ჩემი სოფი-ვკივი და არავინ პასუხს არ მაძლევს, იქ ვგებულობ, ტყეში კიარა წყალში ხარ.მანამდე მანქანაში ვფიქრობ, მგელმა არ დაგგლიჯოს, არა შენ ყოჩაღი ხარ ხეზე ახვალ... რომ დაგეძინოს და გადმოვარდე? თავს თუ მიიბამ, თუ მოიფიქრებ.საშინელი ქარია და სიცივე, რომ გამიცივდე?ყველა სიმრალულით მიყურებს, ახლოს ვერავინ მოდის, მე იატაკზე ვგდივარ და ტვინში წიკწიკებს, იქნებ ცოცხალია, იქნებ გონება დაკარგა და წყალმა გამორიყა, იქნებ ვიმემ იპოვოს... მერე ლოდინი, სიჩუმე, ისევ ტირილი და რაღაცნაირი ჩუმი მზადება... მივხვდი, გიპოვეს და აქ მეორედ მოვკვდი, ყველანაირ იმედთან ერთად. გზა პროზექტურისკენ. ჯერ არ მინახიხარ დედი. ავრბივარ კიბეებზე და აქ არ შეიძლება. კარი მოკეტეს... ვერ ვითმენ, შევაღე და შევვარდი... გაშხვართული წევხარ დე.პირველად შენი ფეხის თითები და ტერფები დავინახე, მოვედი და გადაგხადე ზეწარი, ჩეეემოო გულოოო... მკლავები თავს ზემოთ გაქვს დე აწეული.მაისური ტანზე ახდილი, როგორც წყალი მოგექცა ისე ხარ... შენი ლამაზი თითები თბილი მეჩვენა და სისულელემ გამიელვა თავში... შენი სახე, დე. ტუჩები ოდნაბ შესიებული, გაბუტულს გავხარ, სახე, კისერი, თავის სულ დაწითლებული სისხლნაჟღენთებით, თმები, შენი ლამაზი თმები ჭუჭყიანი, ფოთლებით და ქვიშით სავსე....
რას ვგრძნობ შენი დაკარგვიდან 23-ე დღეს? ვიხარშები, ასე მგონია რენტგენით ვუყურებ ჩემს ფერშეცვლილ გულს, ფილტვებს, ღვიძლს, მდუღარეგადანავლები ფერი აქვს... ჯერ ისევ კითხვას ვუსვავ ჩემს თავს, რატომ გავმწარდი ასე სასტიკად? მე ხომ დალხენილი ცხოვრება არასოდეს მქონია?!
ვზივარ მთელი დღე ან ვწევარ დივანზე, საიდანაც შენი ოთახის შეღებულ კარს ვუყურებ და ფრაგმენტები - გამოდიხარ პიჟამოებით ან ტრუსიკ-მაიკით, გამოტანტალდები, გარბიხარ ტუალეტში... ან ზიხარ ჩემს გვერდით და ახრაშუნებ ჩიპსებს და მეუბნები, დე არ გინდა? ოღონდ ბევრი არ ამოიღო..."
თეკლა ჟვანია

3773
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (7)
Maka
0
GaufrTxildit shvilebs xalxoooo Vtiri da gull mewveba....gmertma gaazlebinos da sheumsubuqos es tragedia
01:25 / 21-06-2019
ირინა
0
ღმერთო ჩიტსაც ნუ წაართმევ შვილს, ნუ გაამწარებ დედას. გული მომიკლა ამ ქალბატონის სიტყვებმა
18:19 / 20-06-2019
მსგავსი სიახლეები
ყველაზე კითხვადი