”ახლა საშოვარზე გასული, გაწიაწებული სული ვარ” - ემიგრანტი მწერლის ამბავი, რომელმაც პარიზში სიყვარული იპოვა
”ახლა საშოვარზე გასული, გაწიაწებული სული ვარ” - ემიგრანტი მწერლის ამბავი, რომელმაც პარიზში სიყვარული იპოვა
დინა მირცხულავა ქართველი მწერალია, რომელმაც ექვსი თვის წინ, შვილთან, 13 წლის ილიკოსთან ერთად, საფრანგეთში, ემიგრაციაში გადაწყვიტა წასვლა. ამბობს, რომ ახლა ”საშოვარზე გასული, გაწიაწებული სული და ცარიელი ადამიანია უსამშობლოდ.”

წავიდა იმიტომ, რომ აქ ”ყველგან დაბლოკეს” და მუშაობა ვერსად დაიწყო. ყველაზე მეტად მეგობრები, მშობლები და ძმის საფლავი ენატრება. დინას ცხოვრებაში ბევრი ტკივილია, მაგრამ ამასთანავე სასიამოვნო სიახლეც - პარიზმა მას დიდი სიყვარული აპოვნინა. მწერალი ახლა დანიშნულია და საქართველოში დაბრუნების შემდეგ გრანდიოზული ქორწილის გადახდას
გეგმავს. საერთოდაც, გვეუბნება, რომ მისი ყველა გეგმა საქართველოს უკავშირდება.

- რატომ გადაწყვიტეთ საფრანგეთში წასვლა, რამ გიბიძგათ ემიგრაციაში ცხოვრებისკენ?


- ადგილობრივი ხელისუფლებისთვის პოლიტიკურად მიუღებელი ვიყავი და რაღაცები არ მეპატია, აბსოლუტურად ყველგან დავიბლოკე, ვეღარსად დავიწყე მუშაობა. მცხეთის მუნიციპლაიტეტში ვმუშაობდი, საიდანაც გამომიშვეს, წერა-კითხვა არ იცისო. მერე ვერსად ვერაფერი ვერ ვიშოვნე და გადავწყვიტე, რომ ემიგრანტობას შევდგომოდი. ახლა საშოვარზე გასული, გაწიაწებული სული ვარ, ძალიან ცარიელი ადამიანი ვარ სამშობლოს გარეშე და ძალიან მინდა დაბრუნება. რომ არა შვილი, მშობლები, ალბათ, ერთი დღეც არ დავრჩებოდი.

- თქვენი პოსტებიდან ვიცით, რომ საფრანგეთში განსაკუთრებულ ადამიანს შეხვდით და დაინიშნეთ, როგორ მოხდა ეს, მოგვიყევით მოულოდნელი სასიყვარულო ისტორიის შესახებ

- ამაზე ჯერ არსად მისაუბრია. დანიშნული ვარ და
ალბათ, საქართველოში გვექნება დიდი, გრანდიოზული ქორწილი, სადაც მერე, ჩვენს მეგობრებს ყველას დავპატიჟებთ, მანამდე აქ ვართ, ამ ეტაპზე მე სხვა ქალაქში ვარ და სხვაგან მიწევს ცხოვრება, ის სხვა ქალაქშია და ვუძლებთ უერთმანეთო დღეებს.
mshoblebi
ერთხელ მყავდა ნანახი, ვიზუალის გამო დამამახსოვრდა იმიტომ, რომ ძალიან სიმპატიურია და აქ, სასტუმროში შევხვდით ერთმანეთს.

აღმოჩნდა, რომ ერთ სასტუმროში ვცხოვრობდით. მისი სახელი მერეც ხშირად მესმოდა, როცა ვნახე, უცებ აღვიდგინე და ასე დაიწყო ურთიერთობა. უცნაური ის იყო, რომ როცა შევხვდი, ფეხი ჰქონდა მოტეხილი და ჯოხით დადიოდა. ვიფიქრე, რომ ეს კაცი ინვალიდი იყო, ასე ჩავთვალე და მზად ვიყავი იმისთვისაც, რომ ეს ინვალიდი ბიჭი უფრო ახლოს გამეცნო. აღმოჩნდა, რომ სრულიად ჯანმრთელი ადამიანია.

და რაც მთავარია, ჩემი ადამიანია... როცა პირველ პაემანზე წავედი მასთან და კიბეებზე ავდიოდი, მხოლოდ ერთ რამეს ვფიქრობდი : "ღმერთო, ეს ნაბიჯები არ მანანო-თქო " და უკან გზაზე იმავე კიბეებზე რომ ჩამოვდიოდი, უკვე მიყვარდა... ძალიან მიყვარდა... ასე მარტივად ხდება ნამდვილი სიყვარულები...

- ხშირად წერთ ხოლმე პირველ ქორწინებაზე და წერთ, რომ დედამთილმა დაგიწუნათ, ეს ამბავი მართალია, თუ მწერლური ფანტაზიის ნაყოფია?

mshoblebi
- არა, პირველი ქორწინების დროს დედამთილმა არ დამიწუნა, მაგრამ პირველი ქორწინების შემდეგ, აბსოლუტურად ყველა სადედამთილო მიწუნებდა. ერთმა კი ძალიან მატკინა გული. ხშირად მესმოდა, განათხოვარია, ბავშვიანია, დაბალია, მეგრელია... ყველაზე დიდი ტრაგედია კი ის იყო, რომ ვიყავი განათხოვარი და მყავდა შვილი.

- ახალ სადედამთილოსთან როგორი ურთიერთობა გაქვთ?

- არაჩვეულებრივი, ძალიან კარგი, ხშირად მირეკავს და იგებს ჩემს ამბებს, ძალიან თბილი ადამიანია...

- რამდენად რთულია საქართველოში იყო ქალი, მერე განქორწინებული ქალი და მარტოხელა დედა, რა პრობლემებთან გიწევდათ შეჯახება?


- ძალიან რთულია, მე მაგალითად ძალიან დიდი დაღი დამასვა ამან, ექვსწლიანმა სტრესმა, ეს არის ურთულესი, არ შეიძლება თვითონ დედა სხვას დედობას ნაკლად უთვლიდე, იქ, სადაც ჩემი შვილი ნაკლად მიიჩნეოდა, არ ღირდა ყოფნა და გაჩერება. ყველაზე ცუდი, რასაც ჩემს თავს ვერასოდეს ვაპატიებ - მე დავიწყე საპირისპიროს მტკიცება, ვამბობდი, რომ არა, განათხოვარი ქალებიც კარგები ვართ, კარგი დედები ვართ, შეიძლება კარგი ცოლები ვიყოთ და ეს იყო ძალიან დიდი შეცდომა, იმიტომ, რომ ამას შევწირე ჩემი ცხოვრების ექვსი წელი, შევწირე ჩემი სიმშვიდე. საბოლოოდ კი აქედან არაფერი გამოვიდა. ჩემს შემთხვევაში ასე მოხდა, არ ჰქონდა აზრი ბრძოლას.

- ალბათ, გაქვთ საფრანგეთშიც ქართველებთან ურთიერთობა, მანდ როგორი დამოკიდებულება აქვთ განქორწინებული ქალების მიმართ, მარტოხელა დედების მიმართ?


- შეიძლება ითქვას, რომ თითქმის არ ვიცნობ აქაურ ქართველებს. რამდენ ქალაქშიც ჩავიდოდი, რატომღაც ყოველთვის მაფრთხილებდნენ, რომ ქართველებს არ გაეკარო. ძალიან ცუდი რაღაც უნდა ვთქვა ახლა, მაგრამ რამდენჯერაც არ დავუჯერე იმ ადამიანებს, ყოველთვის მივხვდი, რომ მართლა არ უნდა გავკარებოდი. მაქვს აქ ქართველებთან ურთიერთობის მძიმე გამოცდილება, მაგრამ არ მინდა ამაზე ლაპარაკი. იმდენად ახლობელმა ადამიანმა მითავაზა, წარმოუდგენლად რომ მიმაჩნდა. ჰგონიათ, რომ როცა საზღვრებს გასცდებიან, იქ ადამიანობა აღარ მოეთხოვებათ, არადა, არ არის ასე.
mshoblebi

- საკუთარ თავში თუ აღმოაჩინეთ ცვლილებები მას შემდეგ, რაც საქართველოდან წახვედით?

- კი, შევიცვალე. უფრო სწორად, აღმოვაჩინე, რომ ცოტა პოპულისტი ვყოფილვარ. როგორ ვთქვა, არ მომეწონა, რომ საფრანგეთში არავინ მიცნობს და ეს მომენტი დავიჭირე ჩემს თავში. თურმე, მომწონს ჩემს ქვეყანაში რომ მიცნობენ, პოპულარული ვარ, მკითხულობენ, აქ შენ არავინ არ ხარ, საერთოდ არავინ.

- რა არის მთავარი სირთულე უცხო ქვეყანაში ცხოვრების დროს?

- უცხო ქვეყანაში ცხოვრებისას, პირველ რიგში, ყველაზე რთული ენის ბარიერია, როცა ვერ ეკონტაქტები ადამიანებს, შემდეგ ურთიერთობები. ურთიერთობების დეფიციტია აქ და ზოგადად, ევროპაში. უკვე საქართველოშიც.

- რა გენატრება ყველაზე მეტად საქართველოში?


- ყველაზე მეტად ოჯახი მენატრება, ჩემი მეგობრები მენატრებიან. იმდენად სუფთა და ალალები, იმდენად კარგები არიან. აქ რაც ვნახე ამ ექვს თვეში, მეგობრობის როგორი ფორმაც ვნახე, საქართველოში ასეთი რამ არ მინახავს. არ არსებობს ასეთი რაღაც ჩემს სამეგობროში - გაუტანლობა, ერთმანეთზე ჭორაობა. სუფთა, ალალი ურთიერთობები მენატრება იმიტომ, რომ ამ ქვეყანას არ ახასიათებს ასეთი უშუალო ურთიერთობები. აქ ადამიანური ურთიერთობების დეფიციტია.

ისეთი კარგები არიან ჩემები, რომ არასოდეს არაფრის არ მეშინოდა, ბოლომდე დამიცავდნენ, ბოლომდე მიერთგულებდნენ, აქ ეს განცდა არ მაქვს, რადგანაც ვიცი, რომ მარტო ვარ, სრულიად მარტო. ჩემი შვილიც აქ არის და ეს ძალიან მეხმარება სირთულეების დაძლევაში. ახლა რომ წარმოვიდგენ, რომ შეიძლება ილიკოს გარეშე ვყოფილიყავი, ცუდად ვხდები.

- ილიკოს როგორი დამოკიდებულება აქვს თქვენს საქმროსთან, როგორი ურთიერთობა აქვს მასთან?

- ილიკოს ბავშვობიდანვე ვაჩვევდი, რომ ძალიან ბუნებრივი ამბავი იქნებოდა, რომ წლების მერე შეიძლებოდა ვიღაც ჩემ გვერდით ყოფილიყო და არასოდეს არ ჰქონდა ამაზე გართულება, ახლა მე ვარ გაეგოისტებული, რადგანაც მგონია, რომ ჩემზე მეტად უყვარს ჩემი საქმრო იმიტომ, რომ მას ხშირად ეკონტაქტება, სწერს, ურეკავს ინტერესდება მისი ამბებით. ვამბობ ხოლმე, რომ თითქოს ჩამაჩოჩეს. ძალიან კარგად მიიღო, არ ველოდი ასე კარგად თუ მიიღებდა.
mshoblebi

- მუზები თუ მოდიან პარიზში მარტივად?

- პარიზში მუზები არც ისე მარტივად მოდიან... თუმცა კი მოდიან... საერთოდ, ბედნიერი ადამიანის შექმნილი რამე გინახავთ?! მე არა. თუ რაღაცა ძალიან არ გეტკინა და რაღაც არ მოგაწვა ძარღვებში, ვერაფერს ვერ დაწერ, გამორიცხულია. საერთოდ, ადამიანები, რომლებსაც წერა შეუძლიათ, არ არიან ბედნიერები. ჩემთვის ხშირად უთქვამთ, რა ბედნიერი ხარ, რომ ასე წერ. არა, ჩვენ, ვისაც წერა შეგვიძლია, არ ვართ ბედნიერები.

ზოგჯერ, თემა რომ მელევა ხოლმე, ჩემს საქმროს ვეხუმრები, მოდი, ვიჩხუბოთ, რაღაც უნდა მეტკინოს, რომ დავწერო მეთქი, თუ რაღაც არ გეტკინა და საიდანმე სევდა არ მოვიდა, ვერაფერს შექმნი. ასევე, სიჩუმე, ყველაზე მთავარი მუზისთვის არის სიჩუმე, ვგიჟდები მარტო ყოფნაზე, შეიძლება ათ ადამიანთან ვიდგე და "გასული" ვიყო ამ დროს სადღაც, ხელით უნდა შემეხო, რომ ჩემი ყურადღება დაიმსახურო და აი მაშინ იქმნება, მაშინ იწერება და თუ იმ წუთას არ ჩავწერე რაღაც, რაც მომივა გონებაში, იბუტება მუზა, წავა და მერე აღარ მოდის ის ამბავი, მთავრდება იქ ყველაფერი.

- თუ არის თქვენი საქმრო თქვენი ნოველების მკითხველი, შემფასებელი, რამდენად მნიშვნელოვანია მისი აზრი, მისი შეფასება?


- რომ გითხრათ ახლა მისი შეფასება ძალიან მნიშვნელოვანია თქო - არა, არ არის ასე, იმიტომ, რომ მე მაინც დავწერ, მაგრამ როცა მეუბნება, რომ აი ეს ძალიან კარგია და ჩემს გვერდზე მინდა წავიღო, ძალიან მომწონს, რა თქმა უნდა, მიხარია. მკითხველი არის, კი, კარგი მკითხველია და ახლა ვეხუმრები, წერაც არ დაიწყო-მეთქი. შორს რომ ვართ, რაღაც აზრები მოსდის ხოლმე და ვეუბნები, კონკურენტი არ გამომიჩნდეს-თქო.

- თქვენს წიგნზე მოგვიყევით და თუ გეგმავთ ნოველების ახალი კრებულის გამოცემას?

- “მზეზე გაფენილი ამბები” ჰქვია ჩემს პირველ წიგნს. ძალიან ცოტა ტირაჟით გამოვიდა. მეგობრები დამეხმარნენ და კიდევ ჩემმა ახლობელმა დააფინანსა. წიგნი დაახლოებით ერთ თვეში, სასწრაფო წესით აიკინძა, ამიტომ ბევრი ტექნიკური ხარვეზი აქვს, მაგრამ მაინც ძალიან მიყვარს იმიტომ, რომ ჩემი პირველი შვილია წიგნის სამყაროში. ახლაც ვგეგმავ ნოველების ახალი კრებულის გაერთიანებას, კიდევ მივამატებ. ახალ წიგნს ”პალატა 205” ჰქვია და აქტიურად ვმუშაობ მის დასრულებაზე. ვგეგმავ, რომ ფრანგულადაც ითარგმნოს ჩემი ნოველები, ეს ჩემი მიზანია.

- როდის აპირებთ დაბრუნებას?

- არ ვიცი ჯერ, ალბათ სამი-ოთხი წელი ისევ ვიქნები აქ, მაგრამ აუცილებლად დავბრუნდები, როცა გეგმებს ვაწყობთ ხოლმე, ყველა გეგმა საქართველოს უკავშირდება, ყველა ფიქრი საქართველოს გარშემო ტრიალებს, ძალიან საცოდავია ადამიანი სამშობლოს გარეშე. სულ მეტირება ხოლმე ამაზე და ახლაც თავს ვერ ვიკავებ. ყოველ ღამით სიზმარში ვხედავ ჩემს სახლს, უბანს, ჩემს მოსახვევს, ორღობეს, სულ მესიზმრება ყველაფერი. მანდ დავტოვე დედა, მამა, ძმა და ყველაზე მთავარი - ჩემი ძმის საფლავი დავტოვე. ოდესმე თუ საფლავი მომენატრებოდა არ მეგონა, მაგრამ ახლა მაქვს ეს მომენტი, საფლავი მენატრება.

ხატია ვარდოსანიძე

11108
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (5)
მადონა
1
როგორი სიმართლეა თუ არ გეტკინა ვერ დაწერ
23:37 / 11-10-2019
თამარი
0
ზოგიერთების გამკვირვებია . როცა სხვაა მიგრანტი და თავის გაჭირვებაზე ჰყვება დასცინიან და ლანძღავენ ქმარ-შვილს ოუარე რას გარბოდიო . როცა თვითონ გახდებიან მიგრანტები და საშოვარზე წავლენ მაშინ გმირებად და ანგელოზად გარდაიქმნებიან ხოლმე და თურმე რა მაგარ საქმს აკეთებენ. ამ პოსტის ავტორზე არ მაქვს ეს დაწერილი მაგრამ ერთი ორს შევატყე სანამ თვითონ წავიდოდნენ საქარველოდა როგორი ამრეზილი მელაპარაკებოდნენ . გაგიჭირდებოდა აბა რა გეგონა?! ახლა თურმე რამხელა გმირობას ჩადიანნთვითონ და რამხელა მოთმინების უნარი ჰქონიათ უკვირთ.
07:47 / 10-10-2019
მსგავსი სიახლეები
ყველაზე კითხვადი
გამოკითხვა
მოახერხეთ თუ არა დასასვენებლად ბავშვების წაყვანა, ხართ თუ არა კმაყოფილი და რა თანხა დაგიჯდათ ეს დაახლოებით?