"მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ პა­ტა­რა აღარ ვარ, ამ ტრა­გე­დი­ის შემ­დეგ რა­ღაც ფე­რა­დი დამ­თავ­რდა ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში" - ნანუკა გულუა თავის ცხოვრების მტკივნეულ მხარეზე საუბრობს
"მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ პა­ტა­რა აღარ ვარ, ამ ტრა­გე­დი­ის შემ­დეგ რა­ღაც ფე­რა­დი დამ­თავ­რდა ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში" - ნანუკა გულუა თავის ცხოვრების მტკივნეულ მხარეზე საუბრობს
ნა­ნუ­კა გუ­ლუა ყვე­ლას­თვის საყ­ვა­რე­ლი მსა­ხი­ო­ბია, რო­მე­ლიც ფარ­თო სა­ზო­გა­დო­ე­ბამ სე­რი­ა­ლი­დან "ჩემი ცო­ლის და­ქა­ლე­ბი" გა­იც­ნო. მისი გმი­რი დოჩი ალიშ­ბა­ია პო­პუ­ლა­რუ­ლი სე­რი­ა­ლის და­სის გა­მორ­ჩე­უ­ლი წევ­რია. ნა­ნუ­კა პო­ზი­ტი­უ­რი, ნი­ჭი­ე­რი და გუ­ლახ­დი­ლი ადა­მი­ა­ნია, რო­მე­ლიც ნე­გა­ტი­უ­რი ჭო­რე­ბის ობი­ექ­ტი არას­დროს ყო­ფი­ლა, რაც ქარ­თულ რე­ა­ლო­ბა­ში უჩ­ვე­უ­ლოა.

გა­სუ­ლი წელი მის­თვის რთუ­ლი გა­მოდ­გა, მსა­ხი­ობს მამა გარ­და­ეც­ვა­ლა. ნა­ნუ­კას მა­მას­თან გა­მორ­ჩე­უ­ლად კარ­გი ურ­თი­ერ­თო­ბა ჰქონ­და, რა­საც ყო­ველ­თვის აღ­ნიშ­ნავ­და. ამ ტრაგედიასა და ბევრ პირად საკითხზე ნანუკამ ambebi.ge-სთან ინტერვიუში ისაუბრა.

- მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ პა­ტა­რა აღარ ვარ, ამ ტრა­გე­დი­ის შემ­დეგ მი­მაჩ­ნია, რა­ღაც ფე­რა­დი დამ­თავ­რდა ჩემს
ცხოვ­რე­ბა­ში. ისე­თი შეგ­რძნე­ბა მაქვს, თით­ქოს მთვრა­ლი ვარ, კი­დევ კარ­გად ვერ ვი­აზ­რებ, რა მოხ­და. ში­ნა­გა­ნი ბედ­ნი­ე­რე­ბის შეგ­რძნე­ბა მაქვს გამ­ქრა­ლი. ის ბრჭყვი­ა­ლე­ბა, რაც მქონ­და, აღარ მაქვს. ემო­ცი­უ­რი გავ­ხდი ყვე­ლა წვრილ­მა­ნის მი­მართ. ყვე­ლა რე­სურ­სი ამოვ­წუ­რე, ნერ­ვი­უ­ლო­ბა, ტკი­ვი­ლი, ცრემ­ლი. სხვა რა­ღა­ცე­ე­ბი თით­ქოს არ მა­ღელ­ვებს. სხვა­ნა­ი­რი გავ­ხდი და იმე­დია, ეს დიდ­ხანს არ გაგ­რძელ­დე­ბა.

- მოგ­ვი­ყე­ვით, რო­გო­რი ურ­თი­ერ­თო­ბა გქონ­დათ მა­მას­თან?


- ასე­თი მამა-შვი­ლი არ ვიცი. ამას მა­მა­ჩე­მის მე­გობ­რე­ბიც მე­უბ­ნე­ბი­ან. ხში­რად გა­მი­გია მე­გობ­რე­ბის­გან, როცა მა­მას კარ­გა­ვენ, ნა­ნო­ბენ, რომ რა­ღაც და­აკ­ლეს, ისე ვერ გა­ა­კე­თეს და ა.შ. მე ასე ვერ ვი­ტყვი, ყვე­ლა წუთი და წამი ათ­ვი­სე­ბუ­ლი მაქვს მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის, მას­თან ყვე­ლა დრო სიყ­ვა­რულ­ში და პო­ზი­ტივ­ში მაქვს გა­ტა­რე­ბუ­ლი. ახლა უკვე მარ­ტო ვარ. ოჯა­ხი და მე­გობ­რე­ბი
ჩემს გვერ­დით არი­ან, მაგ­რამ გან­ცდა მაქვს, მარ­ტო დავ­რჩი. მგო­ნია, ახლა ძა­ლი­ან მარ­ტი­ვია ჩემი და­ჩაგ­ვრა. მგო­ნია, მა­გა­რი მე­გო­ბა­რი აღარ მყავს. მე არ ვიცი, რას გრძნობს დედა, რო­მელ­საც შვი­ლი აღარ ყავს, რად­გან შვი­ლი არ მყავს, მაგ­რამ ვფიქ­რობ, მა­თაც ასე­თი­ვე შეგ­რძნე­ბა აქვთ, რო­გორც მე მა­მის და­კარ­გვის შემ­დეგ, მგო­ნია, ჩემი ნა­წი­ლი ამომ­გლი­ჯეს. თუმ­ცა, სულ ვცდი­ლობ, ნაკ­ლე­ბად მო­ვახ­ვიო ეს შეგ­რძნე­ბე­ბი სხვას და ნაკ­ლე­ბად ჩა­ვუღ­რმავ­დე, რად­გან ცუდ ფიქ­რე­ბამ­დე მივ­დი­ვარ.

- ვიცი, რომ დი­ე­ტა­ზე ხართ და ათი კი­ლოგ­რა­მი და­ი­კე­ლით...

- ეს შე­კი­თხვა აღარ უნდა და­მის­ვათ, ჩემს ცხოვ­რე­ბას თან სდევს დი­ე­ტა. ახ­ლაც დი­ე­ტა­ზე ვარ, ერთ-ერთი პროგ­რა­მით გავ­ხდი - ათი კი­ლოგ­რა­მი და­ვი­კე­ლი. თუმ­ცა, ჩემი კო­რექ­ცია შე­ვი­ტა­ნე კვე­ბის ამ სის­ტე­მა­ში. ჩემი ცხოვ­რე­ბის წე­სია, 3 სა­ა­თის შემ­დეგ არ ვჭა­მო. მხო­ლოდ ხა­ჭოს და კიტრს მი­ვირ­თმევ, ეს კი კა­ბა­ლურ დი­ე­ტად ით­ვლე­ბა, თუმ­ცა, მე მიჩ­ვე­უ­ლი ვარ, ამი­ტომ ჩემ­თვის შედ­გე­ნი­ლი კვე­ბის პროგ­რა­მა უფრო ეფექ­ტუ­რი გა­მო­ვი­და.

- რამ­დე­ნი კი­ლოგ­რა­მი ხართ ახლა?


- ახლა ვარ 64 კი­ლოგ­რა­მი და ჩემი მი­ზა­ნია 60 კი­ლოგ­რამს ჩა­მოვ­ცდე, თუნ­დაც 59.9 კგ ვიყო. შე­საძ­ლოა, ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი მო­მენ­ტია, რად­გან მგო­ნია, სა­მის მერე თუ შევ­ჭამ მო­ვი­მა­ტებ, ამი­ტომ არც მშივ­დე­ბა.

- ბევ­რი ექი­მი მე­გო­ბა­რი გყავთ ალ­ბათ, კვე­ბის ამ რე­ჟიმ­ზე რას გე­უბ­ნე­ბი­ან?


- ყვე­ლა მიკ­რძა­ლავს, მე­უბ­ნე­ბი­ან დღე­ში ოთხჯერ რა­ცი­ო­ნა­ლუ­რი კვე­ბა აუ­ცი­ლე­ბე­ლი­აო, მაგ­რამ ჩემ­თან ამის ლა­პა­რაკს აზრი არ აქვს.
2991
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
მსგავსი სიახლეები