"მო­გიყ­ვე­ბით, რო­გორ იყო ჩემი კო­რო­ნა­ტეს­ტის ამ­ბა­ვი... ცუდი გრძნობაა, როცა თითქმის დარწმუნებული ხარ, რომ COVID-19 შეგეყარა..." - დავით ნიკურაძე
"მო­გიყ­ვე­ბით, რო­გორ იყო ჩემი კო­რო­ნა­ტეს­ტის ამ­ბა­ვი... ცუდი გრძნობაა, როცა თითქმის დარწმუნებული ხარ, რომ COVID-19 შეგეყარა..." - დავით ნიკურაძე
ჟურ­ნა­ლის­ტი და­ვით ნი­კუ­რა­ძე, რო­მე­ლიც ტე­ლე­კომ­პა­ნია "ფორ­მუ­ლა ნი­უ­სის" ვა­შინგტო­ნის კო­რეს­პონ­დენ­ტია, აშშ-დან რამ­დე­ნი­მე დღის წინ დაბ­რუნ­და და თვი­თი­ზო­ლა­ცი­ა­ში ყოფ­ნის დროს ტემ­პე­რა­ტუ­რის მა­ტე­ბა და­უ­ფიქ­სირ­და, რის გა­მოც კო­რო­ნა­ვირუ­სის შე­საძ­ლო არ­სე­ბო­ბა­ზე მი­ი­ტა­ნა ეჭვი და ექი­მებს და­უ­კავ­შირ­და.

ნი­კუ­რა­ძე "ფე­ის­ბუ­ქის" პი­რად გვერ­დზე გა­მოქ­ვეყ­ნე­ბულ ვრცელ პოს­ტში წერს, თუ რა პრო­ცე­სი გა­ი­ა­რა ინ­ფექ­ცი­ურ სა­ა­ვად­მყო­ფო­ში ყოფ­ნის დროს:

"თვის­ტომ­ნო, ახლა მო­გიყ­ვე­ბით, რო­გორ იყო ჩემი კო­რო­ნა­ტეს­ტის ამ­ბა­ვი. ჩა­მოს­ვლი­დან რამ­დე­ნი­მე დღე­ში, თვი­თი­ზო­ლა­ცი­ა­ში ყოფ­ნის დროს, და­მე­წყო ტემ­პე­რა­ტუ­რის მა­ტე­ბა, რო­მე­ლიც ამ დრომ­დე გრძელ­დე­ბა. ამას და­ე­მა­ტა კი­დევ პა­ტა­რა რა­ღაც ნიშ­ნე­ბი და ცხა­დია, ეჭვი შე­ვი­ტა­ნე კო­რო­ნა­ვირუს­ზე. მი­უ­ხე­და­ვად
იმი­სა, რომ არ მქონ­და მოგ­ზა­უ­რო­ბის ის­ტო­რია (ამე­რი­კი­დან წა­მოს­ვლამ­დე, ბოლო 3 კვი­რა, სახ­ლი თით­ქმის არ და­მი­ტო­ვე­ბია) მქონ­და მგზავ­რო­ბის ის­ტო­რია, ვა­შინგტო­ნი­დან თბი­ლი­სამ­დე, სტამ­ბო­ლის გავ­ლით.

ან­ტი­ბაქტრი­უ­ლი ხელ­სა­ხო­ცე­ბით კი დავ­წმინ­დე ყვე­ლა ის ად­გი­ლი, სა­დაც შე­ხე­ბა მქონ­და თვითმფრი­ნავ­ში თუ აე­რო­პორ­ტში, თუმ­ცა მოგ­ვი­ა­ნე­ბით აღ­მო­ვა­ჩი­ნე, რომ სულ ტყუ­ი­ლად მიწ­ვა­ლია, რად­გან ჩემი ან­ტი­ბაქ­ტე­რი­უ­ლი ხელ­სა­ხო­ცე­ბი შე­ი­ცავ­და ბენ­ზალ­კო­ნი­უმ ქლო­რიდს, რაც კო­რო­ნა­ვირუ­სის შემ­თხვე­ვა­ში არა­ე­ფექ­ტუ­რია. აუ­ცი­ლე­ბე­ლია, რომ ის შე­ი­ცავ­დეს სულ მცი­რე 60% სპირტს.

მოკ­ლედ, და­მე­წყო სი­ცხე. ასეთ შემ­თხვე­ვა­ში უნდა დარ­ე­კოთ ოჯა­ხის ექიმ­თან. მე 112-მა და­მა­კავ­ში­რა ოჯა­ხის ექიმს, რო­მელ­მაც მო­ის­მი­ნა ჩემი ჩი­ვი­ლე­ბი, შე­მოჰ­კრა გან­გა­შის ზა­რებს და და­უ­ყოვ­ნებ­ლივ მო­ი­თხო­ვა, ინ­ფექ­ცი­ურ სა­ა­ვად­მყო­ფო­ში გა­მოკ­ვლე­ვებ­ზე ჩემი გა­დაყ­ვა­ნა. მუ­და­რამ, 2 დღე
და­მე­ცა­და, არ გაჭ­რა. ამიხ­სნა, რომ კო­რო­ნა­ვირუ­სის დროს შე­საძ­ლოა უც­ბად დამ­ძიმ­დე, და­ი­წყოს სუნ­თქვის უკ­მა­რი­სო­ბა და რაც უფრო ადრე მი­ხე­დავ თავს, უკე­თე­სია. ძა­ლი­ან ყუ­რა­დღე­ბი­ა­ნი ექი­მი იყო და მად­ლო­ბე­ლი ვარ მისი.

სას­წრა­ფო დახ­მა­რე­ბამ და­მი­რე­კა და მომ­ცა ინ­სტრუქ­ცია, თუ რო­გორ უნდა მომ­ხდა­რი­ყო ტრან­სპორ­ტი­რე­ბა. ჩა­ვა­წყვე პა­ტა­რა ჩან­თა­ში გა­მო­საც­ვლე­ლი ტან­სასცმე­ლე­ბი, პი­რა­დი ნივ­თე­ბი და და­ვე­ლო­დე სას­წრა­ფო დახ­მა­რე­ბას. ცუდი გრძნო­ბაა, რო­დე­საც სი­ცხე გაქვს, თით­ქმის დარ­წმუ­ნე­ბუ­ლი ხარ, რომ COVID-19 შე­გე­ყა­რა და სას­წრა­ფო დახ­მა­რე­ბის მან­ქა­ნით უნდა წა­გიყ­ვა­ნონ სა­ა­ვად­მყო­ფო­ში.

პირ­ვე­ლი­ვე ცუდი გან­წყო­ბა მო­მიხ­სნა სას­წრა­ფო დახ­მა­რე­ბის ექიმ­მა, გვან­ცა მა­ი­სუ­რა­ძემ. ბი­ო­უ­საფრ­თხო­ე­ბის დამ­ცავ კომ­ბი­ნი­ზონ­ში მა­ინც ჩან­და მისი მომ­ღი­მა­რი სახე და კე­თილ­გან­წყო­ბა. მოკ­ლედ, ძა­ლი­ან დიდი მად­ლო­ბა მას და მის კო­ლე­გებს, რომ­ლებ­მაც ინ­ფექ­ცი­ურ სა­ა­ვად­მყო­ფო­ში გა­და­მიყ­ვა­ნეს. არც სი­რე­ნე­ბი ჩა­ურ­თავთ და არც წი­ვილ-კი­ვი­ლი ყო­ფი­ლა. გზა­ში მე­ლა­პა­რა­კე­ბო­და და მამ­ხნე­ვებ­და.

მიმ­ღებ გან­ყო­ფი­ლე­ბა­ში, სა­დაც სა­ბუ­თებს ავ­სე­ბენ, ნი­ღაბ­შიც მიც­ნეს და იქაც ცალ­კე მამ­ხნე­ვებ­დნენ. სამ­წუ­ხა­როდ, მათი სა­ხე­ლე­ბი არ ვიცი, რომ გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი მად­ლო­ბა გა­და­ვუ­ხა­დო. ყვე­ლა­ნა­ი­რი და­ძა­ბუ­ლო­ბა მო­მეხ­სნა, რო­მე­ლიც სკა­ფან­დრებ­ში ჩაც­მუ­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბის და­ნახ­ვი­სას გინ­და თუ არა, მა­ინც ჩნდე­ბა. ექთან­მა გა­და­მიყ­ვა­ნა სპე­ცი­ა­ლურ შე­ნო­ბა­ში, სა­დაც გან­თავ­სე­ბუ­ლია სა­კა­რან­ტი­ნო ოთა­ხე­ბი. ეს არის ერ­თგვა­რი გა­მა­ნა­წი­ლე­ბე­ლი. შე­დი­ხარ შენს ოთახ­ში, შე­მო­დი­ან და იქ გი­ტა­რე­ბენ ტეს­ტებს. თუ და­დას­ტურ­და, სახ­ლში ვე­ღარ დაბ­რუნ­დე­ბი და ექ­ვემ­დე­ბა­რე­ბი ჰოს­პი­ტა­ლი­ზა­ცი­ას.

ახალ­გაზ­რდა ექი­მი, რო­მელ­მაც ყე­ლი­დან და ცხვი­რი­დან ნა­ცხი ამი­ღო, ამ ის­ტო­რი­ა­ში, ალ­ბათ ყვე­ლა­ზე მე­ტად შე­ში­ნე­ბუ­ლი იყო. იმ­დე­ნი ხხხხხხხ და ღღღღღღ ვი­ძა­ხე ცხვირ­ში და ყელ­ში ჩხი­რე­ბის ჩა­დე­ბი­სას, რომ ალ­ბათ მსგავ­სი პა­ცი­ენ­ტი დღემ­დე არ უნა­ხავს. ჩემი მად­ლო­ბა და ასე­ვე ბო­დი­ში ხრი­ალ-ღმუ­ი­ლის გამო... შემ­დეგ გი­ღე­ბენ სის­ხლს. აი, რო­გორ არ ვუ­თხრა მად­ლო­ბა იმ ქალ­ბა­ტონს, გრი­ა­ლით რომ შე­ვარ­და ვე­ნა­ში, თან რო­მე­ლი სტა­ლო­ნეს ვენა-ძარ­ღვე­ბი მე მაქვს. შემ­დეგ შე­მო­ვი­და კი­დევ ერთხელ ექი­მი და წა­მიყ­ვა­ნა ფილ­ტვე­ბის გა­სა­შუ­ქებ­ლად. რენტგე­ნი სხვა შე­ნო­ბა­შია. მი­ყავ­ხართ რამ­დე­ნი­მე ადა­მი­ა­ნი, ერ­თმა­ნეთ­თან დის­ტან­ცი­ის დაც­ვით. გა­შუ­ქე­ბენ და კა­რან­ტინ­ში გაბ­რუ­ნე­ბენ.

ამის შემ­დეგ იწყე­ბა ლო­დი­ნი. და­ახ­ლო­ე­ბით 4-5 სა­ა­თი უნდა ტეს­ტის პა­სუხს. ეს ის მო­მენ­ტია, არც ფე­ის­ბუ­ქი რომ არ გინ­და, არც ტე­ლე­ფო­ნი და ოთახ­ში წინ და უკან ნერ­ვი­უ­ლად და­დი­ხარ. ახლა აქ რო­გორ არ ვუ­თხრა დიდი მად­ლო­ბა ინ­ფექ­ცი­ურ სა­ა­ვად­მყო­ფო­ში მო­მუ­შა­ვე ჩემს კლა­სელ გი­ორ­გი ბე­რი­ძეს, რო­მე­ლიც ქუ­ჩის მე­ო­რე მხა­რეს მო­ვი­და ჩემს ფან­ჯრებ­თან, იდგა ქარ­ში და მამ­ხნე­ვებ­და? დღე და ღამე იქ არის და დაღ­ლილს მა­ინც არ და­ვი­წყე­ბია ქვე­მო­დან ჩემი შე­გუ­ლი­ა­ნე­ბა. დიდი მად­ლო­ბა გოგა შენ!
11226
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
მსგავსი სიახლეები

გამოკითხვა
რომელია თქვენი ბავშვის საყვარელი მულტფილმი?