"როცა ბავშვი იზრდება, თანდათან ხვდები, რომ მის გარეშე ცხოვრება არ შეგიძლია, ყველაფერი შენი მას უკავშირდება" - ზურა ნიჟარაძე მამობაზე და ტრაგედიაზე, რომელმაც დიდ ბიჭად აქცია
"როცა ბავშვი იზრდება, თანდათან ხვდები, რომ მის გარეშე ცხოვრება არ შეგიძლია, ყველაფერი შენი მას უკავშირდება" - ზურა ნიჟარაძე მამობაზე და ტრაგედიაზე, რომელმაც დიდ ბიჭად აქცია
მსახიობ ზურა ნიჟარაძეს საზოგადოება კარგად იცნობს. ამჟამად "კომედი შოუს" მსახიობი გახლავთ. ასევე, სერიალ "ჩემი ცოლის დაქალებში" გულღია, მხიარული მერაბ დარჩიას როლს ასრულებს... ზურა ნიჟარაძეს "პირველი ამბების" გახსენება ვთხოვეთ...

- თქვენ მიერ ვინმესთვის მიძღვნილი პირველი საჩუქარი გაიხსენეთ...

- პირველი საჩუქარი არ მახსოვს. შეიძლება, ეს საბავშვო ბაღში ან ოჯახში მოხდა - ვინმე ბავშვს ან შინ დედას კანფეტი, შოკოლადი ვაჩუქე... საერთოდ, საჩუქრების მიძღვნა მჩვევია. თუმცა, როგორი საოცარიც უნდა იყოს, დღესასწაულებს არ ვცნობ: შეიძლება, მეგობრის დაბადების დღეზე მივიდე და საერთოდ არაფერი მივუტანო, მაგრამ გავიდეს 3-5
დღე და რამე ვაჩუქო ან დაბადების დღემდე მივუძღვნა საჩუქარი. ჯერ ერთი, თუ ადამიანი გიყვარს, ყოველი დღე მისია და მეორე - შეიძლება, ზუსტად დღესასწაულზე, ისეთი საჩუქრის საყიდელი ფული არ მქონდეს, რაც იუბილარს გაუხარდება ან ვერ მოვიფიქრე, რა ვაჩუქო, ან საჩუქრის შესარჩევად ვერ მოვიცალე... საერთოდ, ადამიანს საჩუქარს რომ უძღვნი, თავად უფრო გიხარია, ვიდრე მას. ამიტომ ვცდილობ, მისი სიხარული ძალიან გამიხარდეს - უბრალოდ, საჩუქრის გაკეთება არ მიყვარს. რამე ღირებულს, ბრენდულს არ ვგულისხმობ. მთავარი ისაა, რომ მეგობრები ვართ, ერთმანეთი გვიყვარს, მისი ხასიათი ვიცი და გავახარებ - ჩემი ამოცანა ესაა. ამით ორმაგად ბედნიერი ვიქნები.

- პოპულარობის პირველი განცდა როდის დაგეუფლათ?

- დიდი ხნის წინანდელი ამბავია: თეატრალური უნივერსიტეტიდან მოყოლებული, ჯერ პატარა ფილმში
გადამიღეს, რის შემდეგაც თეატრალურში ვიღაცები მცნობდნენ. მერე სპექტაკლებში ვთამაშობდი... რა თქმა უნდა, ტელევიზიამ ფურორი მოახდინა. ტელეეკრანზე "დიდი დოზით" სერიალში - "შუა ქალაქში" გამოვჩნდი - ბუნიკეთის გამგებლის როლს ვთამაშობდი. მერე სხვადასხვა პროექტში ვმონაწილეობდი: "რომ გადახვალ, გააჩერე", "თქვენი გადახდილია", "სადღეგრძელოები"... მანამდე სერიალში - "ჟამი ყვავილობისა" ვთამაშობდი. თითქმის ყველა სერიალში ვმონაწილეობდი, რაც საქართველოში გადაუღიათ, იმ 2 სერიალის გარდა, რომელიც "ჯიდიესმა" გადაიღო.

- დამოუკიდებლობის პირველი განცდა როდის დაგეუფლათ?

- როცა მამა გარდამეცვალა. მეორე დღეს უკვე ვიგრძენი, რომ მთელი ოჯახი ჩემს კისერზე უნდა ყოფილიყო. 19 წლის გახლდით. გავიაზრე, რომ მთელი ცხოვრება ასე უნდა მეცხოვრა - უმამოდ და დამოუკიდებლად. იმდენი უნდა გამეკეთებინა, რომ ჩემი პატარა ძმა და დედა მერჩინა, მათთვის ყურადღება მიმექცია. ბებია-ბაბუაც მყავდა, მაგრამ ბებია ისეთი ავადმყოფი იყო, ფეხზე ვერ დგებოდა, ბაბუა კი უკვე დაბერებული გახლდათ... მეგობრებიც მეუბნებიან - ერთ დღეში "დაბერდი", "დიდი კაცი" გახდიო... ქუთაისელი ვარ. პირველი-მეორე კურსი თბილისში, დამოუკიდებლად ვისწავლე, მაგრამ მაინც დამოკიდებული ვიყავი, - დედიკო და მამიკო რაღაცას გამომიგზავნიდნენ... მამის გარდაცვალების შემდეგ, საკუთარი თავის პატრონი უნდა ვყოფილიყავი, ოჯახის წევრებისთვის ყურადღება მიმექცია... მეორე დღესვე საკუთარ თავზე ოჯახის უფროსის პასუხისმგებლობა ავიღე. არ შეიძლება, ოჯახის უფროსი 19 წლის მოზარდი იყოს - გაცილებით დაბრძენებული, "დიდი ბიჭი" უნდა იყო, რომ ამ პასუხისმგებლობას თავი გაართვა. მაგალითად, დაბადების დღის წვეულებაზე, ჩემი მეგობრების მშობლები ჩემს მეგობრებს უკვე მე მაბარებდნენ, - ზური, გეხვეწები, მიხედე, რაო... სამეგობროში თითქოს "დიდი ბიჭი" ვიყავი, არაფერს ვაფუჭებდი... ვფიქრობდი, ჩემი "გაფუჭება" მთელი ჩემი ოჯახის "გაფუჭება" იქნებოდა. გარდა ამისა, ალბათ ღვთის წყალობაც არის, თორემ ჩემი სამეგობროდან ბევრი ადამიანი რთულ სიტუაციაში აღმოჩნდა, ზოგი დააკავეს... მე გადავრჩი.

- პირველი შვილი...

- როცა ადამიანს პირველი შვილი შეგეძინება, თითქოს იზრდები. თავდაპირველად ვერ ხვდები, რა ხდება, რა ამბავია... გრძნობ გენეტიკურად, შინაგანად, რომ ეს შენი შვილია, მაგრამ ჯერ არ იცი... ჩემმა ერთ-ერთმა მეგობარმა მითხრა, - ბავშვი ნელ-ნელა ლაპარაკს, სიარულს რომ დაიწყებს, აი, მაშინ ხვდები, რომ შვილი გყავსო... მართალია: თავდაპირველად თითქოს არ იცი, რას ნიშნავს, იყო მამა, გყავდეს შვილი... როცა ბავშვი იზრდება, თანდათან ხვდები, რომ მის გარეშე ცხოვრება არ შეგიძლია, ყველაფერი შენი მას უკავშირდება. ალბათ ადამიანებს ყველაზე ძვირფასი, რაც გვაქვს, ღირსებაა, შვილის კარგად ყოფნისთვის კი შეიძლება, საკუთარი ღირსებაც გადათელო... ამჟამად 2 შვილი მყავს. იხილეთ სრულად
3358
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
მსგავსი სიახლეები
სასარგებლო ინფორმაცია