ახალი სიცოცხლე... ორი გარდაცვალებს შემდეგ - გახმაურებული იაპონური რომანის დასასრული
ახალი სიცოცხლე... ორი გარდაცვალებს შემდეგ - გახმაურებული იაპონური რომანის დასასრული
1 / 5
Next
მშობლებს, რომლებსაც საინტერესო ამბების კითხვა გიყვართ, ჩვენი საიტი წიგნების ონლაინვერსიებს გთავაზობთ. რა თქმა უნდა, წიგნის ყიდვა მაღაზიებშიც შეგიძლიათ, მაგრამ ინტერნეტში კითხვას, კომპიუტერით თუ მობილურით, თავისებური კომფორტი ახლავს. თანაც ჩვენი რუბრიკა ახალ წიგნებს სრულიად უფასოდ წაგაკითხებთ.
ნაწარმოების გაგრძელება ყოველ ოთხშაბათსა და შაბათს გამოქვეყნდება.

ეს ცნობილი ოაპონელი მწერლის იუკიო მისიმას გახმაურებული რომანია - "სიკვდილი შუა ზაფხულში". რომელშიც გამაოგნებლად რეალისტურად აღწერილი ერთი ჩვეულებრივი ოჯახის ამბები, რომელსაც ერთ დღეს ორი შვილი ერთად გარდაეცვლება... როცა
ცხოვრება
ამით არ მთავრდება და როცა ცხოვრებას სხვა გაგრძელებებიც აქვს - რომანი ამაზეა, და ადამიანის ჩვეულებრივ განცდებსა და სისუსტეებზე... წაიკითხეთ და განიცადეთ გახმაურებული რომანი, გაგრძელებებით, ექსკლუზიურად ჩვენს საიტზე.


დასასრული
იხილეთ პირველი ნაწილი
იხილეთ მესამე ნაწილი

* * *

შუა ზამთარში ცხადი გახდა, რომ ტომოკო ორსულად იყო. ამ მომენტიდან მივიწყებამ მის სულში უკვე სრული უფლებით გაიდგა ფესვები. მასარუსა და ტომოკოს მანამდე ასე არასდროს უღელვიათ: დაუჯერებელი ჩანდა, რომ ყველაფერი ბედნიერად ჩაივლიდა, უფრო ბუნებრივად ეჩვენებოდათ ცუდი შედეგი.
მაგრამ ორსულობა ნორმალურად ვითარდებოდა. ახალმა განცდებმა კედელი აღმართა აწმყოსა და წარსულს შორის. სინამდვილეში სულიერ ჭრილობას უკვე მოესწრო პირის შეკვრა და ახლა ისღა დარჩენოდათ, საკუთარ თავში ეპოვათ ძალა ამის აღიარებისთვის;
ბავშვის მოლოდინმა ტომოკოს მისცა ეს ძალა.
მეუღლეებმა ვერ მოასწრეს ბოლომდე გარკვევა, მაინც რას ნიშნავდა მათ თავს დამტყდარი უბედურება. იქნებ არც იყო საჭირო რაიმეში გარკვევა? ტომოკოს მიერ გადატანილ სასოწარკვეთას არც ისე ცოტა შემადგენელი ნაწილი ჰქონდა. სასოწარკვეთა იმის გამო, რომ მის თავს გადახდენილმა კოშმარმა ჭკუიდან არ შეშალა; სასოწარკვეთა, საკუთარი საღი აზროვნებით გამოწვეული; სასოწარკვეთა იმის გაცნობიერების გამო, რამდენად მყარი და მდგრადია ადამიანის ნერვული სისტემა - სასოწარკვეთის ყველა ეს სახეობა მან სრულად შეიგრძნო. მაინც რა ძალის უნდა იყოს დარტყმა, რომ ადამიანი შეიშალოს, რომ მოკვდეს, ბოლოს და ბოლოს?! თუ შეშლილობა საერთოდ რჩეულთა ხვედრია და ჩვეულებრივი ადამიანებისთვის მიუწვდომელია?
რა გვეხმარება საღი გონების შენარჩუნებაში? ჩვენში დაბუდებული სასიცოცხლო ძალა? ეგოიზმი? საკუთარი თავის მოტყუების ჩვეულება? ჩვენი აღქმადობის შეზღუდულობა? იქნებ სიგიჟისგან მხოლოდ მისი ბუნების შეცნობის უუნარობა გვიხსნის? თუ ადამიანს საერთოდაც აქვს უნარი გადაიტანოს მხოლოდ დარდის მდგომარეობა - და არაუმეტესი. რა საშინელი ღვთიური სასჯელიც უნდა ეწვიოს, მასში საწყისშივე ჩადებულია ყველაფრის ატანის უნარი? მაშინ ჩვენს თავს დატეხილი ბედის დარტყმები - მხოლოდ და მხოლოდ გამოცდაა?
ადამიანი, რომელსაც არ ძალუძს გონებით გაიზიაროს თავისი მწუხარება, ხშირად ცვლის ამ გაგებას წარმოსახვით. ტომოკოს ძალიან უნდოდა ყველაფერში გარკვევა. "ძნელია მომხდარის არსში ჩაწვდომა, როცა ის ჯერ კიდევ აქ არის, გვერდით, - ფიქრობდა ის, - შემეცნება უფრო გვიან უნდა მოვიდეს; მაშინ განცდილი გრძნობები ანალიზს დაექვემდებარება, შესაძლებელი იქნება ყველაფერი გამოითვალოს და გაცხადდეს". მანამდე კი უკან მოხედვისა და თავისი პირველი განცდების გახსენებისას, ტომოკო ვერაფერს გრძნობდა საკუთარი თავით უკმაყოფილების გარდა. ეს უკმაყოფილება უფრო სიცოცხლისუნარიანიც კი აღმოჩნდა, ვიდრე მწუხარება; ის გულს დააჩნდა ნალექივით და ვერაფერს შველოდა.
1 / 5
Next
3727
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
მსგავსი სიახლეები
ყველაზე კითხვადი
გამოკითხვა
რამდენ ლარს შეადგენს თქვენი ოჯახის ყოველთვიური შემოსავალი?
```