"უნდა შემიცოდოთ! მე ხომ ორი შვილი დავკარგე! არადა, ყველა მდუმარედ განმიკითხავს!"
Prev
5 / 5

მის სიტყვებს ტომოკოში გლოვის ახალი ნაკადი არ გამოუწვევია. როგორ შეიძლება ხდებოდეს ასეთი არადამაჯერებელი რამეები, ფიქრობდა თავისთვის. დაიხრჩო ზღვაში ბავშვი - ასეთი რამ ხშირად ხდება, სავსებით შესაძლებელი ამბავია. მაგრამ ერთბაშად სამი ადამიანი - რაღაც ბოდვაა! სხვა საქმეა, თუ, ვთქვათ, ათი ათასი. სტიქიურ უბედურებაში ან ომში არაფერია გაუგონარი. ერთი სიკვდილი - ეს სერიოზულია, ასი სიკვდილი - ასევე. შეუსაბამობაა, როცა არც ერთი ხდება და არც მეორე.
ტომოკოს გული ვერაფრით პოულობდა იმ საზომს, რითაც ტრაგედიასთან შეიძლებოდა მიახლოება. ტომოკო ხან ცდილობდა არ ეფიქრა იასუეს სიკვდილზე, ხან კი კიეოსა და კეიკოს ერთნაირებად წარმოიდგენდა, როგორც ტყუპს. აქ, მომავალი საფლავების სიახლოვეს, ჩვეულმა ფიქრებმა ახლებური ძალით ჩაითრიეს. მას სულ ეშინოდა, დარდით ერთ-ერთი დაღუპული ბავშვი არ გამოერჩია. უწინდელი, ბედნიერი ტომოკო ბავშვებიდან არც ერთს არ არჩევდა, ახლა კი უჩვეული ზნეობრივი რეფლექსია ტანჯავდა. ადრე არ ჩაფიქრებულა დედობრივ სიყვარულზე, მაგრამ შიშობდა მჭმუნვარება არ გადაემეტებინა, წონასწორობა არ დაერღვია. დარდი - ყველაზე ეგოისტურია ყველა გრძნობას შორის. ტომოკო კიდევ და კიდევ ცდილობდა ისე ეგლოვა კიეო და კეიკო, თითქოს ისინი ერთი მთლიანი ყოფილიყვნენ, და ეს მცდელობა თანდათანობით უბედურებას აცლიდა თავის არსს, აბსტრაქტულად აქცევდა.
- კი მაგრამ, რატომ სამნი! - აღმოხდა ტომოკოს, - რა უაზრობაა! რატომ, რატომ?
სამი მეტისმეტად ბევრია ერთი ოჯახისთვის და მეტისმეტად ცოტაა კაცობრიობისთვის. და არავითარი საზოგადოებრივი მნიშვნელობა - არც გარდაცვალება სამსახურებრივი მოვალეობის მოხდის დროს, არც დაღუპვა ბრძოლის ველზე. სრულიად უსარგებლო, აბსოლუტურად კერძო სიკვდილი! სუფთა ქალური ეგოიზმი ტომოკოს ჩიხში აგდებდა ამ რიცხვი "სამის" გამოცანის წინაშე. მასარუმ, როგორც მამაკაცმა და მეტად სოციალურმა არსებამ, დიდი ხანია გააცნობიერა, რომ მომხდარი ტრაგედიის აღქმა უფრო მოსახერხებელი იყო საზოგადოების თვალით. პირიქით და დიდება ღმერთს, რომ ახლობელთა სიკვდილი არ იყო ძალადობრივი...

დროის შრეობრიობას მეორედ ტომოკო უკანა გზაზე შეეფეთა, სადგურთან. მატარებლის მოსვლას კიდევ ოცი წუთი აკლდა, მოედანზე სეირნობდნენ და კაცუომ სათამაშო ტანუკის ყიდვა ითხოვა. ყავისფრად შეღებილი ჯადოსნური ცხოველები, მიკერებული ყურებით, კუდითა და თვალებით, ძაფებზე ეკიდა.
- ერთი შეხედე! - წამოიძახა ტომოკომ, - ტანუკებს ახლაც ყიდიან!
- ჰო, ალბათ ახლანდელ ბავშვებსაც მოსწონთ.
- არადა, ჯერ კიდევ პატარაობიდან მახსოვს.
ტომოკომ ტანდაბალი მოხუცისგან ტანუკი იყიდა და კაცუოს მისცა. მოულოდნელად თავი იმაზე დაიჭირა, რომ მეზობელ დახლებს ათვალიერებდა, კიეოსა და კეიკოსთვის სათამაშოების ძებნაში.
- რა გჭირს? - ჰკითხა ქმარმა.
- თვითონაც ვერ გამიგია, რა მჭირს დღეს. უცებ ვიფიქრე, რომ დანარჩენებისთვისაც კარგი იქნებოდა საჩუქრის ყიდვა...
ტომოკომ თეთრი ხელები ასწია და თვალები მოიწმინდა. ნესტოები აუთრთოლდა, მზად იყო ექვითინა.
- კარგი, თუ გინდა იყიდე, - მავედრებელი ხმით, ნაჩქარევად თქვა მასარუმ, - სახლში საკურთხეველზე დავდოთ.
- არ არის საჭირო. უაზრობაა ეს. მაშინ უნდა მეყიდა, როცა უცებ დავიჯერე, რომ ისინი ცოცხლები არიან.
ტომოკომ სახეზე ცხვირსახოცი აიფარა. "ჩვენ ცოცხლები ვართ, ისინი კი მოკვდნენ, - გაიფიქრა, - რა საშინელი უსამართლობაა! თურმე რა სისასტიკეა ცოცხლად დარჩენა".
კიდევ ერთხელ მოავლო თვალი მოედანს: წითელი ალმები რესტორნის კარებზე, ქათქათა თეთრი მარმარილოს ფილები დამკრძალავ ბიუროში შესასვლელთან, კრამიტის სახურავები, ცა, რომლის სილურჯემ საღამოსთვის ფაიფურის გამჭვირვალობა შეიძინა. "რა მკაფიოდ ჩანს ნებისმიერი წვრილმანი, - გაიფიქრა ტომოკომ, - ეს დაუნდობელი სამყარო იმდენად მშვიდია, რომ ნებისმიერ, ყველაზე ღრმა გრძნობასაც კი აჩლუნგებს".
(გაგრძელება)

რომანის და იუკიო მისიმას სხვა ნაწარმოებების ბეჭდური ვერსია შეგიძლიათ იხილოთ "ბიბლუსის" ქსელში, "რეიტინგის" რჩეული მოთხრობების სერიაში) 
mshoblebi
Prev
5 / 5
5235
ბეჭდვა
მოგვწერეთ თქვენი შეკითხვები და მოსაზრებები
კომენტარები (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
მსგავსი სიახლეები
ყველაზე კითხვადი
გამოკითხვა
მოახერხეთ თუ არა დასასვენებლად ბავშვების წაყვანა, ხართ თუ არა კმაყოფილი და რა თანხა დაგიჯდათ ეს დაახლოებით?
```